Search

Rozpoznanie gruczolaka prostaty: metody i przygotowanie

Gruczolak prostaty (gruczoł krokowy) jest jednym z najbardziej znanych problemów u mężczyzn w wieku powyżej 40 lat, ale początkowe objawy tej choroby występują nawet u osób w średnim wieku.

Większość mężczyzn się jej boi, a ty po prostu musisz ją rozpoznać i zacząć walczyć.

Objawy i oznaki

Jak ustalić gruczolaka prostaty? Każdy organizm zawsze wysyła sygnał alarmowy w odpowiednim czasie, jeśli coś jest z nim nie tak, jakikolwiek organ zawodzi. Istnieje wiele oznak, w obecności których należy przejść pełne badanie, aby uchronić się przed rozwojem gruczolaka prostaty. Wśród nich najczęściej występują bóle pleców, zwiększone uczucie suchości i nieodparta chęć korzystania z większej ilości wody i bolesnego wytrysku.

Objawy gruczolaka, wynikające ze świadectwa pacjentów, zidentyfikowały:

  • częste oddawanie moczu, szczególnie w nocy;
  • późne oddawanie moczu;
  • bardzo słaby strumień moczu;
  • rzadko krwawe absolutorium.

Obecność opisanych powyżej objawów zależy od stopnia zaniedbania tej choroby. Istnieją trzy etapy choroby. W pierwszym etapie BPH pęcherz wciąż jest całkowicie opróżniony, w górnych odcinkach dróg moczowych nie występują żadne widoczne zmiany.

W drugim stadium gruczolaka gruczołu krokowego wzrasta systematycznie rosnąca trudność wypływu moczu z pęcherza, wyrównuje się pogrubienie jego ściany mięśniowej, co ilustrują pozostałości moczu podczas procesu naturalnego radzenia sobie.

Pacjent ma poczucie niekompletnego opróżniania, oddaje mocz kilkakrotnie z niewielkim strumieniem. Jest również całkiem możliwe przypadki zatrzymania moczu z powodu przyjmowania różnych napojów alkoholowych.

W ostatnim etapie utrata napięcia mięśniowego pęcherza stała się typowym objawem.

Przejawia się to w zaczepianiu lub nieoczekiwanym nietrzymaniu moczu, przejawiającym się w postaci mimowolnego wypuszczania moczu w małych dawkach, nawet jeśli pęcherz jest faktycznie całkowicie wypełniony płynem.

Gruczolak prostaty - rozpoznanie u mężczyzn

Obecność gruczolaka prostaty jest możliwa dopiero po dokładnym zebraniu historii i skargach klienta. Pełne badanie i przepisać odpowiednie leczenie, zapobieganie może tylko wąski specjalista w dziedzinie medycyny - urolog. Istnieje kilka opcji prawidłowej diagnozy BPH (łagodny przerost gruczołu krokowego).

Metodologia wykrywania gruczolaka prostaty obejmuje szereg procedur:

  1. Badanie odbytnicze - lekarz wkłada palec do otworu odbytnicy, aby sprawdzić prostatę pod kątem obecności jej powiększenia.
  2. Badanie krwi - określa obecność lub brak problemów z nerkami. W przypadku nieskomplikowanego gruczolaka prostaty badania krwi powinny być prawidłowe.
  3. Analiza moczu - ciało jest sprawdzane pod kątem infekcji.
  4. Ultradźwięki - diagnoza stanu funkcjonalnego całego pęcherza, określająca ilość pozostałego płynu w nim.
  5. Biopsja - pobieranie próbek tkanki gruczołu krokowego w celu wykluczenia raka prostaty.
  6. Badanie pęcherza za pomocą specjalnego endoskopu.

Połączenie wszystkich tych metod badania zapewnia dokładność w diagnozowaniu choroby i wybór najbardziej skutecznego leczenia gruczolaka prostaty: interwencji medycznej lub chirurgicznej.

Badanie ultrasonograficzne gruczołu krokowego różni się od innych badań USG, ponieważ w większości przypadków wykonuje się je przezbrzusznie (przez odbytnicę).

W USG objawy BPH są najdokładniejsze, służą jako podstawa do wyznaczenia prawidłowego leczenia. Badanie to przeprowadza się za pomocą specjalnego małego czujnika, aby zmaksymalizować unikanie dyskomfortu u pacjenta. W tym samym czasie, podczas samej procedury, ten ostatni jest zmuszony leżeć na lewym boku, z nogami przyciśniętymi do brzucha.

W praktyce medycznej istnieje inna metoda USG - przezbrzuszna, gdy czujnik znajduje się na skórze przedniej ściany brzucha. Ta opcja ma znaczną wadę, ponieważ takie badanie może dostarczyć jedynie ogólnej koncepcji klinicznego obrazu choroby.

USG gruczolaka prostaty - przygotowanie:

  1. Kiedy wykonuje się to w pierwszej kolejności, pacjent jest oczyszczany do odbytu za pomocą lewatywy lub przez wprowadzenie świecy glicerynowej do pacjenta na kilka godzin przed zabiegiem. Wszystko to odbywa się w celu, aby stolec nie stał się przeszkodą podczas oglądania gruczołu i nie jest również źródłem niewygody odpowiednio dla pacjenta i lekarza.
  2. Kolejnym warunkiem przestrzegania wszystkich zasad dotyczących badania ultrasonograficznego jest wypełnienie pęcherza. W tym celu konieczne jest wypicie co najmniej litra płynu (kompot, woda bez gazu, sok lub nawet herbata).
  3. Musisz udać się do lekarza, gdy zidentyfikujesz potrzebę oddania moczu. Następnie możesz rozpocząć badanie ultrasonograficzne gruczolaka prostaty.

Oznaki BPH dotyczące BPH: co to jest?

Pod pojęciem objawów echa łagodnego rozrostu gruczołu krokowego lekarze mają na myśli to, co bada aparat za pomocą ultradźwięków.

W naszym przypadku obejmują one:

  1. Powiększony prostaty do 20 centymetrów sześciennych.
  2. Zmiany w tkance gruczołu krokowego przejawiające się w bliznowaceniu dotkniętych komórek i niejednorodności samego narządu.
  3. Powstawanie zwapnień, obrzęk, włóknienie po długim procesie zapalnym w prostacie.

Wniosek

Kluczem do sukcesu w każdym leczeniu jest terminowa i dokładna diagnoza problemu. Gruczolak prostaty nie jest krzyżówką zdrowia człowieka, ale tylko tą chorobą, którą można łatwo wyleczyć, jeśli na samym początku, podczas określania któregokolwiek z opisanych powyżej objawów i objawów, należy zwrócić się do wykwalifikowanego specjalisty.

Rozpoznanie gruczolaka i raka gruczołu krokowego

Rozpoznanie >> gruczolak i rak gruczołu krokowego

Gruczoł krokowy (prostata) jest mięśniowo-gruczołowym narządem umiejscowionym na niższym biegunie pęcherza moczowego u mężczyzn. Przez prostatę przechodzi początkowa (prostata) część cewki moczowej, w którą otwierają się kanały wydalnicze torebek nasiennych.

Gruczolak prostaty jest łagodnym rozrostem (łagodnym nowotworem) tkanki prostaty, który jest trudny do zdiagnozowania. Ta choroba jest jedną z najczęstszych chorób urologicznych u mężczyzn.

Patogeneza gruczolaka prostaty jest ściśle związana ze zmianami hormonalnymi zachodzącymi w ciele człowieka z wiekiem. Ryzyko rozwoju gruczolaka prostaty jest proporcjonalne do wieku mężczyzny. Około 50% mężczyzn w wieku 40 lat ma objawy przerostu gruczołu krokowego, a w 80 roku życia gruczolak prostaty występuje u 100% mężczyzn.

Hiperplazja (wzrost objętości) tkanek gruczołu krokowego prowadzi do ucisku cewki moczowej. Zjawisko to determinuje rozwój głównych objawów choroby.

Rozpoznanie gruczolaka prostaty

Pierwszym etapem diagnozy jest badanie pacjenta (kolekcja wywiadu), które pozwala ustalić charakter dolegliwości pacjenta, czas jego wystąpienia i ewolucję od momentu pojawienia się do czasu wizyty u lekarza. Przede wszystkim lekarz zapisuje wiek pacjenta. Jak wspomniano powyżej, ryzyko gruczolaka prostaty wzrasta znacząco po ukończeniu czterdziestki. Ustalenie charakteru objawów i dynamiki ich rozwoju jest nie mniej ważne, ponieważ pozwala na rozpoznanie różnicowe gruczolaka gruczołu krokowego z innych chorób gruczołu krokowego na najwcześniejszych etapach diagnozy.

Głównymi dolegliwościami pacjenta z gruczolakiem prostaty są zaburzenia układu moczowego: częste zapotrzebowanie na oddawanie moczu, potrzeba nocnego oddawania moczu, słabe ciśnienie w dyszy ("powolny" strumień moczu), trudności w oddawaniu moczu (potrzeba odciążenia mięśni brzucha i przepony w celu całkowitego opróżnienia pęcherza), uczucie braku opróżnienia. pęcherz po oddaniu moczu itp. Mogą również występować zaburzenia funkcji seksualnych. Diagnoza uwzględnia wszystkie wyrażone objawy.

Naruszenia dotyczące oddawania moczu mogą być wynikiem innych chorób, takich jak przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego. W diagnostyce różnicowej gruczolaka gruczołu krokowego z przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego istotny jest zespół bólowy występujący w gruczole krokowym i nieobecny w gruczole.

Wydłużony postępujący ucisk cewki moczowej, gruczolak prostaty, powoduje reakcję kompensacyjną z mięśni ściany pęcherza (pogrubienie mięśni pęcherza). Jednak ten proces może tylko utrzymać funkcję moczową przez krótki czas. Końcowa faza gruczolaka prostaty charakteryzuje się rozwojem nietrzymania moczu i brakiem chęci do rozciągania ścian pęcherza.

Należy zauważyć, że u pacjentów z ciężkim upośledzeniem wydalania z moczem, oprócz objawów gruczolaka prostaty, mogą występować również objawy różnych powikłań: odmiedniczkowe zapalenie nerek, wodonercze, kamica żółciowa, które rozwijają się w wyniku opóźnionego i niepełnego wydalania moczu.

Kolejnym etapem diagnozy jest cyfrowe badanie przezodbytnicze gruczołu krokowego. Ta metoda pozwala określić rozmiar i konsystencję gruczołu krokowego, a także odróżnić gruczolaka prostaty od raka gruczołu krokowego. Gruczolak prostaty charakteryzuje się centralnym wzrostem, podczas gdy rak prostaty rozwija się najczęściej w obwodowych obszarach prostaty.

W instrumentalnych metodach diagnostycznych najczęściej stosowano badanie ultrasonograficzne gruczołu krokowego. Ta metoda ma dużą wartość informacyjną i pozwala określić dokładną lokalizację gruczolaka, wielkość guza. Zwykle przeprowadzają kompleksowe USG układu moczowo-płciowego. Jednocześnie można wykryć pewne powikłania lub choroby związane z gruczolakiem prostaty: kamienie nerkowe, kamienie pęcherza moczowego, wodonercze itd. Wszystko to komplikuje diagnozę i pogarsza stan pacjenta.

W diagnostyce czynności nerek i drożności dróg moczowych zaleca się urografię wydalniczą. Ta radiologiczna metoda badania polega na dożylnym podaniu środka kontrastowego i obserwacji jego wydalania przez nerki za pomocą promieni rentgenowskich. Urografia wydalnicza pozwala ustalić początkowe stadia przewlekłej niewydolności nerek, dostarcza informacji o stanie dróg wydalania moczu.

Niedawno immunologiczne oznaczanie antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) stało się coraz bardziej popularną metodą diagnostyczną. PSA jest specyficznym białkiem, którego stężenie we krwi wzrasta wraz z różnymi zmianami nowotworowymi i zapalnymi gruczołu krokowego.

Rozpoznanie raka prostaty

Rak prostaty jest najczęstszym nowotworem złośliwym u mężczyzn, a także drugą najczęstszą przyczyną śmierci z powodu raka u mężczyzn (rak płuca zajmuje pierwsze miejsce). Grupa ryzyka składa się z mężczyzn w wieku powyżej 55 lat. W rzadkich przypadkach rak prostaty rozwija się u mężczyzn w wieku poniżej 50 lat. Maksymalna częstość występowania występuje u mężczyzn w wieku powyżej 70 lat (146, 1 na 100 000 męskiej populacji).

Wysokie wskaźniki umieralności z powodu tej choroby wynikają z długiego bezobjawowego przebiegu choroby, który jest przyczyną późnej diagnozy. Ostatnio liczba pacjentów we wczesnych stadiach choroby zmniejszyła się, ale zwiększyła się liczba pacjentów w stadium IV raka prostaty. Ponad 60% pacjentów trafia do lekarza już w obecności przerzutów w odległych narządach, co powoduje, że rokowanie choroby jest bardzo wątpliwe.

W diagnozie raka prostaty istnieje kilka głównych etapów:

  1. Pobieranie historii i badanie pacjenta;
  2. Transcutal Prostate;
  3. Badanie ultrasonograficzne gruczołu krokowego;
  4. Definicja antygenu specyficznego dla prostaty (PSA);
  5. Badanie histologiczne tkanki gruczołu krokowego.

Historia zaczyna się od ustalenia przyczyn leczenia pacjenta do lekarza. Jak wspomniano powyżej, rak prostaty rozwija się najczęściej w obwodowych częściach gruczołu krokowego, a zatem wczesne etapy jego rozwoju są prawie bezobjawowe. Objawy ucisku cewki moczowej pojawiają się tylko przy masywnej zmianie prostaty lub przejściu guza na pęcherz. Zasadniczo objawy raka prostaty są podobne do tych w gruczolaku prostaty: trudności w oddawaniu moczu, powolny przepływ moczu, częste oddawanie moczu (szczególnie w nocy), itp. Charakterystyczną cechą ewolucji objawów raka prostaty jest ich szybki rozwój. Czasami pacjenci z rakiem prostaty narzekają na dramatyczną utratę wagi w krótkim czasie i ogólne osłabienie.

Podczas badania pacjenta należy zwrócić uwagę na jego stan ogólny, masę ciała, stan skóry. Szczególną uwagę zwraca się na badanie węzłów chłonnych i wątroby.

Badanie przezskórne gruczołu krokowego jest najprostszą i najbardziej dostępną metodą diagnozowania raka gruczołu krokowego. Przy badaniu palpacyjnym gruczołu krokowego lekarz może zidentyfikować następujące objawy nowotworu złośliwego: gęstą konsystencję i asymetryczną postać gruczołu krokowego, miejscowe lub rozproszone stwardnienie, unieruchomienie gruczołu krokowego, zajęcie sąsiadujących narządów (pęcherz, odbyt), namacalne pęcherzyki nasienne.

Rozpoznanie USG prostaty. Najczęściej stosowane USG przezodbytnicze, więcej informacji. Obwodowa część gruczołu krokowego zajmuje około 75% całkowitej gruczołu krokowego. Ustalenie ogniska patologicznego wzrostu w tym obszarze pozwala na 80% rozpoznanie raka prostaty.

Rozpoznanie poprzez określenie stężenia antygenu specyficznego dla prostaty. Zwiększenie stężenia PSA we krwi nie jest swoistą oznaką raka prostaty. PSA również wzrasta z gruczolakiem prostaty lub prostaty. Istnieje jednak korelacja między stężeniem PSA we krwi a postacią histologiczną raka gruczołu krokowego. W mniejszym stopniu etap kliniczny raka prostaty można ocenić na podstawie stężenia PSA.

Fizjologiczne stężenie PSA we krwi wzrasta wraz z wiekiem mężczyzny. Tak więc, w wieku 40-49 lat wynosi on 2,5 ng / ml, w wieku 50-59 lat - 3,5 ng / ml, w wieku 60-69 lat - 4,5 ng / ml, a w wieku 70-79 lat - 6 5 ng / ml.

Poziomy PSA przekraczające 10-20 ng / ml wskazują, że guz wzrósł poza granice torebki prostaty. Stężenie PSA powyżej 40 ng / ml wskazuje na obecność przerzutów.

Ostateczne rozpoznanie raka prostaty ustala się dopiero po badaniu histologicznym tkanek nowotworów.

Aby zdiagnozować stadium raka prostaty (obecność odległych przerzutów), wykonuje się radiologiczne badanie płuc, badanie ultrasonograficzne wątroby i węzłów chłonnych jamy brzusznej, a także scyntygrafię i radiografię kości.

  • Lipshulta L. Urologia dla lekarzy rodzinnych, St. Petersburg. : Peter, 1997
  • Lopatkin, N.A. Łagodny przerost gruczołu krokowego, M., 1997

Gruczolak prostaty

Gruczolak prostaty - proliferacja gruczołowej tkanki gruczołu krokowego, prowadząca do zakłócenia odpływu moczu z pęcherza. Charakteryzuje się częstym i trudnym oddawaniem moczu, w tym nocnym, osłabieniem strumienia moczu, mimowolnym wypływem moczu, ciśnieniem w pęcherzu moczowym. Następnie może dojść do całkowitego zatrzymania moczu, stanu zapalnego i tworzenia się kamieni w pęcherzu i nerkach. Przewlekłe zatrzymanie moczu prowadzi do zatrucia, rozwoju niewydolności nerek Rozpoznanie gruczolaka prostaty obejmuje ultradźwięki prostaty, badanie jej tajemnicy i, jeśli to konieczne, biopsję. Leczenie jest zwykle chirurgiczne. Leczenie zachowawcze jest skuteczne na wczesnym etapie.

Gruczolak prostaty

Gruczolak prostaty jest łagodnym nowotworem gruczołów paroretykalnych, zlokalizowanym wokół cewki moczowej w odcinku prostaty. Głównym objawem gruczolaka prostaty jest naruszenie oddawania moczu z powodu stopniowego ucisku cewki moczowej z jednym lub kilkoma rosnącymi guzkami. Dla łagodnego przerostu gruczołu krokowego charakteryzuje się łagodny przebieg.

Częstość występowania gruczolaka prostaty

Tylko niewielka część pacjentów cierpiących na gruczolaka prostaty składa wniosek o pomoc lekarską, jednak szczegółowe badanie pozwala wykryć objawy choroby u co czwartego mężczyzny w wieku 40-50 lat iu połowy mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat. Gruczolak prostaty wykryto u 65% mężczyzn w wieku 60-70 lat, 80% mężczyzn w wieku 70-80 lat i ponad 90% mężczyzn w wieku powyżej 80 lat. Nasilenie objawów może się znacznie różnić. Badania z zakresu urologii sugerują, że problemy z oddawaniem moczu występują u około 40% mężczyzn z gruczolakiem prostaty, ale tylko jeden na pięciu pacjentów w tej grupie szuka pomocy medycznej.

Przyczyny gruczolaka prostaty

Mechanizm powstawania gruczolaka prostaty nie jest jeszcze w pełni określony. Pomimo powszechnej opinii łączącej gruczolaka prostaty z przewlekłym zapaleniem gruczołu krokowego, nie ma danych, które potwierdziłyby związek tych dwóch chorób. Badacze nie wykazali żadnego związku między rozwojem gruczolaka prostaty a używaniem alkoholu i tytoniu, orientacji seksualnej, aktywności seksualnej oraz chorób wenerycznych i zapalnych.

Występuje wyraźna zależność występowania gruczolaka prostaty od wieku pacjenta. Naukowcy uważają, że gruczolak prostaty rozwija się w wyniku zaburzeń hormonalnych u mężczyzn, gdy występuje andropauza (męska menopauza). Teorię tę potwierdza fakt, że mężczyźni, którzy zostali kastrowani przed okresem dojrzewania i niezwykle rzadko, to mężczyźni, którzy zostali kastrowani po jego wystąpieniu, nigdy nie cierpią na gruczolaka prostaty.

Objawy gruczolaka prostaty

Istnieją dwie grupy objawów gruczolaka prostaty: podrażniające i obstrukcyjne. Pierwsza grupa objawów w gruczolaku prostaty obejmuje zwiększone oddawanie moczu, utrzymującą się (konieczną) potrzebę oddawania moczu, nokturii, nietrzymania moczu. Grupa objawów obturacyjnych charakterystycznych dla gruczolaka gruczołu krokowego obejmuje trudności w oddawaniu moczu, opóźnione pojawienie się i wydłużenie czasu oddawania moczu, uczucie niepełnego opróżniania, oddawanie moczu z przerywanym, powolnym strumieniem oraz potrzebę wysiłku.

Wyróżnia się trzy stadia gruczolaka prostaty:

  • Gruczolak prostaty z wyrównaną postacią (etap I)

Zmienia dynamikę aktu oddawania moczu. Staje się częstszy, mniej intensywny i mniej wolny. W nocy trzeba oddawać mocz 1-2 razy. Co do zasady, nokturia w stadium I gruczolaka prostaty nie powoduje niepokoju pacjenta, który łączy uporczywe nocne przebudzenie z rozwojem bezsenności związanej z wiekiem.

W ciągu dnia można utrzymać normalną częstość oddawania moczu, jednak pacjenci z gruczolakiem prostaty stopnia I mają okres oczekiwania, szczególnie wyraźny po nocnym śnie. Następnie zwiększa się częstotliwość dziennego oddawania moczu, a objętość moczu uwalniana podczas pojedynczego oddawania moczu maleje. Są imperatywne impulsy. Strumień moczu, który wcześniej utworzył krzywą paraboliczną, wyróżnia się leniwym prądem i opada prawie pionowo.

W stadium I gruczolaka prostaty rozwija się przerost mięśni pęcherza, dzięki czemu zostaje zachowana skuteczność jego opróżniania. Na tym etapie niewiele pęcherza moczowego jest znikome lub nie ma go wcale. Zachowany zostaje stan czynnościowy nerek i górnych dróg moczowych.

  • Podskórny etap gruczolaka prostaty (etap II)

W stadium II gruczolaka prostaty, pęcherz zwiększa objętość, zmiany dystroficzne rozwijają się w jego ścianach. Ilość resztkowego moczu osiąga 100-200 ml i nadal rośnie. Przez cały okres oddawania moczu pacjent jest zmuszany do intensywnego obciążania mięśni brzucha i przepony, co prowadzi do jeszcze większego wzrostu ciśnienia wewnątrzdechowego. Akt oddawania moczu staje się wielofazowy, przerywany, falujący.

Przejście moczu wzdłuż górnych dróg moczowych jest stopniowo zakłócane. Struktury mięśniowe tracą elastyczność, drogi moczowe rozszerzają się. Funkcja nerek jest upośledzona. Pacjenci martwią się pragnieniem, wielomoczem i innymi objawami postępującej przewlekłej niewydolności nerek. Kiedy mechanizmy kompensacji zostaną zakłócone, rozpoczyna się trzeci etap.

  • Zdekompensowany gruczolak prostaty stopnia (etap III)

Pęcherz w gruczole krokowym stopnia III jest rozszerzony, przepełniony moczem, łatwo określa się przez badanie dotykowe i wizualnie. Górna krawędź pęcherza może osiągnąć poziom pępka i powyżej. Opróżnianie jest niemożliwe nawet przy silnym napięciu mięśni brzucha. Pragnienie opróżnienia pęcherza staje się ciągłe. Może wystąpić silny ból brzucha. Mocz jest często wydalany, w kroplach lub w bardzo małych porcjach. W przyszłości ból i chęć oddawania moczu stopniowo ustępują. Powstaje paradoksalna charakterystyka zatrzymania moczu w gruczolaku prostaty (pęcherz jest pełny, mocz jest stale uwalniany kropla po kropli).

Na tym etapie gruczolaka gruczołu krokowego dochodzi do poszerzenia górnych dróg moczowych, upośledzeniu funkcji miąższu nerek ze względu na stałą niedrożność dróg moczowych, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia w miednicy miednicy. Klinika przewlekłej niewydolności nerek rośnie. Jeśli nie zapewniono opieki medycznej, pacjenci umierają na postępującą CRF.

Powikłania gruczolaka prostaty

Jeśli nie zostaną zastosowane środki terapeutyczne, u pacjenta z gruczolakiem prostaty może rozwinąć się przewlekła niewydolność nerek. W gruczolaku prostaty czasami dochodzi do ostrego zatrzymania moczu. Pacjent nie może oddawać moczu, gdy pęcherz jest pełny, pomimo intensywnego pożądania. Aby wyeliminować zatrzymanie moczu, cewnik jest u cewnikowany u mężczyzn, czasami w nagłej operacji lub przebiciu pęcherza.

Innym powikłaniem gruczolaka prostaty jest krwiomocz. U wielu pacjentów stwierdza się mikrohematurię, ale występują również częste intensywne krwawienia z tkanki gruczolaka (w przypadku urazu w wyniku manipulacji) lub żylaki w okolicy szyjki pęcherza. Wraz z tworzeniem się skrzepów możliwe jest wytworzenie tamponady pęcherza moczowego, w której konieczna jest operacja w trybie nagłym. Często przyczyną krwawienia w gruczolaku prostaty staje się diagnostyczne lub terapeutyczne cewnikowanie.

Kamienie pęcherza gruczolaka prostaty mogą pojawiać się w wyniku zatrzymania moczu lub migracji z nerek i dróg moczowych. W torbielowatym obraz kliniczny gruczolaka prostaty jest uzupełniony zwiększonym oddawaniem moczu i bólem promieniującym do głowy penisa. W pozycji stojącej, podczas chodzenia i ruchów objawy stają się bardziej wyraźne, w pozycji leżącej - zmniejszają się. Objawy "ułożenia strumienia moczu" są charakterystyczne (pomimo niepełnego opróżnienia pęcherza, strumień moczu zostaje nagle przerwany i wznawiany dopiero po zmianie pozycji ciała). Często w gruczolaku prostaty rozwijają się choroby zakaźne (zapalenie najądrza, zapalenie najądrza, zapalenie pęcherzyka, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie cewki moczowej, ostre i przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek).

Rozpoznanie gruczolaka prostaty

Lekarz przeprowadza cyfrowy test prostaty. W celu oceny nasilenia objawów gruczolaka prostaty pacjentowi proponuje się wypełnienie dziennika moczu. Wykonaj badanie wydzielin gruczołu krokowego i wymazów z cewki moczowej, aby wykluczyć powikłania infekcyjne. Wykonuje się USG prostaty, podczas którego określa się objętość gruczołu krokowego, wykrywane są kamienie i obszary z zastojem, ilość resztkowego moczu, stan nerek i dróg moczowych.

Rzetelne ocenianie stopnia zatrzymania moczu w gruczolaku gruczołu krokowego pozwala na wykonanie uroflowmetrii (czas oddawania moczu i szybkość przepływu moczu określa specjalny aparat). Aby wykluczyć raka gruczołu krokowego, konieczna jest ocena poziomu PSA (antygenu specyficznego dla prostaty), którego wartość zwykle nie powinna przekraczać 4 ng / ml. W kontrowersyjnych przypadkach wykonuje się biopsję prostaty.

Urologia cystograficzna i wydalnicza w przypadku gruczolaka prostaty w ostatnich latach wykonywana jest rzadziej z powodu pojawienia się nowych, mniej inwazyjnych i bezpieczniejszych metod badawczych (USG). Czasami, aby wykluczyć choroby o podobnych objawach lub w ramach przygotowań do chirurgicznego leczenia gruczolaka gruczołu krokowego, wykonuje się cystoskopię.

Leczenie gruczolaka gruczołu krokowego

Kryterium wyboru leczenia gruczolaka prostaty u urologa jest skala objawów I-PSS, odzwierciedlająca nasilenie zaburzeń oddawania moczu. Według tej skali, jeśli wynik jest mniejszy niż 8, nie jest wymagana żadna terapia. Przy 9-18 punktach zachodzi leczenie zachowawcze. Jeśli suma punktów jest większa niż 18 - konieczna jest operacja.

  • Zachowawcze leczenie gruczolaka prostaty

Terapia zachowawcza prowadzona jest we wczesnym stadium i w obecności bezwzględnych przeciwwskazań do operacji. W celu zmniejszenia nasilenia objawów choroby stosuje się inhibitory 5-alfa-reduktazy (dutasteryd, finasteryd), alfa-blokery (alfuzosyna, terazosyna, doksazosyna, tamsulosyna), preparaty pochodzenia roślinnego (wyciąg z afrykańskiej śliwy lub owoców sabal).

Antybiotyki (gentamycyna, cefalosporyny) są przepisywane w celu zwalczania infekcji, często łączą się z gruczolakiem prostaty. Pod koniec kursu antybiotykoterapii probiotyki są stosowane w celu przywrócenia prawidłowej mikroflory jelitowej. Odporność jest korygowana (interferon alfa-2b, pirogeniczny). Zmiany miażdżycowe w naczyniach krwionośnych, które rozwijają się u większości pacjentów w podeszłym wieku z gruczolakiem gruczołu krokowego, uniemożliwiają dostarczanie leków do gruczołu krokowego, w związku z czym trenta jest przepisywany w celu normalizacji krążenia krwi.

  • Chirurgiczne leczenie gruczolaka prostaty

Istnieją następujące techniki chirurgiczne w leczeniu gruczolaka prostaty:

  1. adenomektomia. Przeprowadza się go w obecności powikłań, pozostały mocz w ilości większej niż 150 ml, masa gruczolaka ponad 40 g;
  2. TOUR (przezcewkowa resekcja). Technika minimalnie inwazyjna. Operacja wykonywana jest przez cewkę moczową. Prowadzona, gdy ilość resztkowego moczu jest nie większa niż 150 ml, masa gruczolaka nie jest większa niż 60g. Nie dotyczy niewydolności nerek;
  3. laserowa ablacja, laserowe niszczenie, TUR waporyzacja prostaty. Oszczędne metody. Minimalna utrata krwi pozwala na operacje o masie guza powyżej 60g. Interwencje te są operacjami z wyboru dla młodych pacjentów z gruczolakiem prostaty, ponieważ pozwalają one zachować funkcje seksualne.

Istnieje wiele bezwzględnych przeciwwskazań do chirurgicznego leczenia gruczolaka prostaty (niewyrównane choroby układu oddechowego i sercowo-naczyniowego itp.). Jeśli leczenie chirurgiczne gruczolaka gruczołu krokowego nie jest możliwe, wykonuje się cewnikowanie pęcherza lub operację paliatywną - cystostomię. Należy pamiętać, że leczenie paliatywne zmniejsza jakość życia pacjenta.

Rozpoznanie gruczolaka prostaty

Zaawansowany wiek pacjenta, charakterystyczne dolegliwości związane z zaburzeniami pasowymi o charakterze dyzurycznym i trudnościami z oddawaniem moczu, sprawiają, że lekarz zakłada obecność gruczolaka prostaty. Jednak naruszenie odpływu moczu przez dolne drogi moczowe może być spowodowane innymi chorobami. Ponadto gruczolak prostaty często łączy się z innymi chorobami narządów moczowo-płciowych, chorobami współistniejącymi. Dlatego dokładne badanie kliniczne, dane laboratoryjne mają dużą wartość diagnostyczną w diagnostyce różnicowej gruczolaka prostaty, wyborze metody leczenia i przygotowania przedoperacyjnego, zarządzania okresem pooperacyjnym.

Każdy pacjent przed zabiegiem powinien być dokładnie zbadany. Im cięższy przebieg choroby, tym więcej informacji na temat funkcji różnych narządów i układów. Jest to niezbędne do określenia ilości przedoperacyjnego przygotowania, wyboru metody znieczulenia i leczenia, a także zapobiegania i leczenia powikłań pooperacyjnych. Konieczne jest nie tylko postawienie diagnozy choroby, ale także określenie stadium choroby, stanu innych ważnych narządów.

U pacjentów w wieku poniżej 60 lat na etapie I i II do rozpoznania i oznaczenia wskazań do zabiegu wystarczy wyjaśnić historię, zbadać gruczoł krokowy przez odbytnicę, zbadać badania krwi i moczu, określić mocznik, kreatyninę, grupę krwi i przynależność Rh, krzepnięcie krwi, a także wykluczenie przeciwwskazań do leczenia chirurgicznego z innych narządów.

Pacjenci z objawami niewydolności nerek i urodynamiki wymagają kompleksowego badania metod radiologicznych, radiologicznych i biochemicznych.

U osób starszych i starczych częstsze są choroby współistniejące. Dlatego, wraz z czysto urologicznymi metodami badań, określ funkcję serca, płuc, wątroby, trzustki itp.

Badanie oddawania moczu jest ważną metodą diagnozy gruczolaka prostaty. Lekarz prowadzący musi przede wszystkim ocenić wzrokowo czynność oddawania moczu, określić kolor moczu, wyjaśnić, czy w moczu znajduje się domieszka krwi i ropy. W gruczole, strumień moczu jest rozcieńczony, powolny, przerywany, czasami mocz jest wydalany z cewki moczowej kropla po kropli. Domieszkę krwi obserwuje się, gdy podczas infekcji dróg moczowych dochodzi do zerwania fali błony śluzowej pęcherza i prostaty, ropa.

Badanie gruczołu prostaty. Klasyczną metodą diagnozy gruczolaka prostaty jest cyfrowe badanie gruczołu przez odbytnicę. Jednocześnie możliwe jest wyjaśnienie wielkości gruczołu krokowego, określenie stopnia i jednorodności wzrostu płatów, konsystencji, obecności sęków i uszczelek, stanu paraprostatycznego włókna, ruchliwości błony śluzowej odbytu nad gruczołem. Aby określić wielkość gruczołu za pomocą specjalnych urządzeń elektronicznych.

Gruczolak prostaty ma zaokrąglony kształt (w postaci kuli). Wraz ze wzrostem wygładza interlobarowy rowek. Często górny biegun jej palca nie może dosięgnąć. Gładkość interlobarnych rowków, gładka powierzchnia nawet przy niewielkim wzroście gruczołu krokowego wskazuje na obecność gruczolaka.

Obraz kliniczny choroby zależy nie od wielkości gruczolaka, ale od lokalizacji węzłów, to znaczy od ich wpływu na urodynamikę. Mały środkowy płat, który rośnie w postaci zastawki w świetle pęcherza lub subtrigonalu, prawie nie ma dostępu do palpacji przez odbyt. Zgodnie z tym wzrostem obserwuje się najbardziej drastyczne zmiany w urodynamice górnych i dolnych dróg moczowych. Bardzo ważne dla diagnozy jest określenie granic gruczołu prostaty. W gruczole granice (zwłaszcza boczne) są wyraźnie wyrażone, a sam gruczoł jest bezbolesny, o elastycznej konsystencji, bez sęków i pieczęci. Gęste węzły mogą wskazywać na raka gruczołu lub gruczolaka. W naciekach zapalnych obserwuje się miękkie węzły. Czasami kamienie gruczołu krokowego (pod nieobecność trzęsienia) są mylone z guzami guzów podczas badania cyfrowego. Jeśli przy palpacji gruczołu zostaną określone skupienie zmiękczenia i ostry ból, powinieneś pomyśleć o ropiejącym ropie. Wiele małych, gęstych ognisk pod kapsułką, naprzemiennie z obszarami zmiękczenia, charakterystycznymi dla gruźlicy.

Przy wszczepianiu wzrostu gruczoł prostaty po stronie odbytnicy może być mały.

Instrumentalne badanie cewki moczowej. Ta manipulacja jest przeprowadzana w celu zbadania długości, odchylenia i drożności cewki moczowej, a także w celu diagnostyki różnicowej między gruczolakiem gruczołu krokowego a zwężeniem cewki moczowej. Jednocześnie należy określić ilość pozostałego moczu. Zazwyczaj podaje się cewnik lub bougie. Badanie to należy przeprowadzić bardzo ostrożnie, aby nie uszkodzić błony śluzowej i nie wykonać fałszywego ruchu. Wydłużenie tylnej części cewki moczowej i jej odchylenie wskazują na gruczolaka gruczołu krokowego.

Badanie pęcherza wykonuje się w celu wyjaśnienia stanu napięcia mięśniowego, przeprowadzenia jego opróżniania i określenia stadium choroby, określenia wtórnego zapalenia pęcherza, kamieni, guzów, uchyłków, źródła krwiomoczu. W ostrych i przewlekłych zatrzymaniach moczu (szczególnie u osłabionych pacjentów ze zwiotczałą przednią ścianą jamy brzusznej) można wizualnie określić sferyczną formację guza powyżej zgięcia. W badaniu palpacyjnym poszerzony pęcherz ma wyraźne granice i gładką powierzchnię. Po naciśnięciu rozciągniętego pęcherza narasta potrzeba oddawania moczu. Gdy cewnikowanie pęcherza może uzyskać wiele informacji, w szczególności w celu określenia natężenia przepływu moczu lub płynu płuczącego. Strumień strumienia moczu pod ciśnieniem wskazuje na zachowanie napięcia mięśniowego. W przypadku atonii pęcherza mocz jest wydalany wzdłuż cewnika przez powolny strumień lub krople. Metoda cewnikowania może określić ilość pozostałego moczu; jego objętość jest odwrotnie proporcjonalna do tonu mięśni wykonujących opróżnianie pęcherza. Ponadto, stosując cewnik dwukierunkowy i aparat do pomiaru ciśnienia żylnego, można określić napięcie mięśni pęcherza.

Cystoskopia

W początkowym stadium choroby występy pojawiają się na poziomie więzadła międzyżebrowego, powodując jego falowanie. Przy dalszym rozwoju pod błoną śluzową wystają charakterystyczne gładkie węzły, które zmieniają kształt fałdy macicy. Możliwe jest prześledzenie wzrostu nie tylko środkowych i bocznych płatów gruczołu krokowego. Przy sub-komórkowym rozwoju gruczolaka usta moczowodów są podniesione, a za więzadłem moczowodu obserwuje się pogłębienie. Wysokość jamy ustnej decyduje o wielkości gruczolaka. Podczas kontroli błony śluzowej pęcherza należy zwracać uwagę na stan naczyń i fałdowanie. Powiększone żyły mogą być źródłem krwiomoczu. Mała beleczkowatość wskazuje na początkowy etap przerostu mięśnia pęcherza moczowego, bardziej wyraźny - o późnym stadium choroby, gładkiej błonie śluzowej o dużej pojemności - atonii. Z ust mocząt można zauważyć uwolnienie ropnego, krwawego lub klarownego moczu. Przemieszczenie fałdy macicy macicy wskazuje na ucisk moczowodów z węzłami gruczolakowatymi. Cystoskopia umożliwia ustawienie powiązanych chorób pęcherza (guzy, kamienie, uchyłki itp.) Przybliżoną informację o funkcji nocy i urodynamice górnych dróg moczowych można uzyskać za pomocą chromocystoskopii.

Uroflowmetria

Do badania urodynamiki wytwarza wizualną kontrolę nad strumieniem moczu i określa ilość resztkowego moczu. Diagnostyka funkcjonalna dolnych dróg moczowych wciąż nie jest dostatecznie uważana. Dlatego konieczne jest bardziej szczegółowe ich scharakteryzowanie. Ustalenie indeksu uroflow jest najprostszą metodą badania urodynamiki dolnych dróg moczowych. Czas od początku do końca oddawania moczu mierzy się stoperem. Mocz gromadzi się w naczyniu pomiarowym. Wskaźnik uroflow (UFM) określa się według wzoru: UFM = v / t ml / s, gdzie v oznacza ilość moczu (ml), t oznacza czas oddawania moczu (s). W normalnym UFM wynosi 11-17 ml / s. Kiedy UVM jest poniżej 11 ml / s, należy przyjąć naruszenie urodynamiki dolnych dróg moczowych. Przy zmniejszeniu UFM zaleca się dodatkowo określić cewnik jako ilość pozostałego moczu.

Stosując wsteczną cystomanometrię ocenia się zdolność kurczliwości, ton i pobudliwość mięśni wykonujących opróżnianie pęcherza. Dane te są niezbędne do doboru taktyk do ostrego zatrzymania moczu. Badanie za pomocą cewnika jednoprzebiegowego nazywa się cystomanometrią frakcyjną. Podczas zakładania cewnika dwukierunkowego badanie przeprowadza się przez ciągłe napełnianie pęcherza. Roztwór antyseptyczny wprowadza się do wnęki pęcherza przez zakraplacz z szybkością 50-60 ml / min. na jednym z kanałów. Drugi kanał jest podłączony do manometru wodnego lub elektromanometru i urządzenia rejestrującego. Zwróć uwagę na ilość płynu wprowadzanego do pęcherza moczowego w celu oddania moczu i podczas oddawania moczu. Próg wrażliwości jest określany na podstawie ilości roztworu wstrzykniętego przed pierwszym wezwaniem do oddawania moczu. Zwykle wynosi to 120-300 ml, a maksymalna pojemność pęcherza wynosi 300-600 ml. Spadek tych wskaźników wskazuje na obniżenie progu czułości mięśni pęcherza moczowego i odwrotnie, późne zapotrzebowanie i wzrost pojemności pęcherza są charakterystyczne dla wysokiego progu czułości. W pierwszym przypadku mówią o hiperteksmie mięśnia pęcherza moczowego, w drugim - niedociśnienie lub atonia. Maksymalne ciśnienie wewnątrzopłucne odzwierciedla stan kurczliwości mięśni wykonujących opróżnianie pęcherza. Zwykle jest to 39-78 hPa.

Sfinkterometria

Zbadaj specjalną aparaturę, do której przymocujesz końcówkę o długości 1-2 cm, o średnicy 0,5-0,7 cm Po odpowiedniej obróbce zewnętrznego otworu cewki moczowej, sterylną końcówkę wkłada się do cewki moczowej na głębokość 1-1,5 cm i mocno dociska, aby wykonać (najwygodniejsze sprzęgło metalowe lub gumowe). Sfigmomanometr gruszki w cewce powoli i równomiernie służy powietrzu. W momencie otwarcia szyjki pęcherza gwałtownie spada ciśnienie na skali aparatu. Najwyższy wzrost charakteryzuje ton szyi pęcherza i cewki moczowej. Przy pustym pęcherzu zbadaj minimalny całkowity ton, z pełnym - maksimum. Zwykle wartości te wynoszą odpowiednio 76,7-91 i 78-117 hPa. Stopień zatrzymania moczu zależy również od długości, elastyczności cewki moczowej i kondycji mięśni grzbietu. Kiedy gruczolak gruczołu krokowego zwiększa opór cewki moczowej, podczas gdy napięcie zwieraczy jest zmniejszone.

Aby ocenić stan urodynamiczny dolnych dróg moczowych, istotne znaczenie ma opór cewki moczowej i skuteczny przekrój cewki moczowej. Ta cystomanometria i radofizometryczna uroflowometria charakteryzują funkcję mięśnia polegającą na opróżnianiu pęcherza, odcinka pęcherzowo-cewkowego i cewki moczowej.

Metody diagnostyczne rentgenowskie

W diagnostyce gruczolaka prostaty wykorzystuje się następujące metody: urografię wydalniczą, cystografię, torbielowatą pochwę, cystografię moczowo-płciową, tomografię prostaty, cytopneopnemografię prostaty. W ostatnich latach zaczęto stosować dyfrakcję promieni rentgenowskich, co przy użyciu płytek selenowych umożliwia uzyskanie obrazu układu moczowego i gruczolaka na papierze. Zastosowanie konwerterów elektrooptycznych i wideo pozwala również uzyskać niezbędne dane.

Wykorzystując metody badań rentgenowskich, można określić wielkość, kształt i kierunek rozwoju gruczolaka, dowiedzieć się zmian anatomicznych i funkcjonalnych w nerkach i moczowodach, co jest bardzo ważne dla diagnozowania powikłań gruczolaka prostaty, w szczególności kamieni pęcherza, uchyłków, kamieni gruczołu krokowego. W diagnostyce różnicowej pomiędzy gruczolakiem a rakiem pęcherza, te metody rentgenowskie nie są wystarczające. W takich przypadkach potrzebne są biopsje.

W obrazie ogólnym narządów moczowych można czasami zobaczyć cień pęcherza moczowego, jeśli zawiera mocz. Na tle tego cienia są rachunki. Rentgenogramy ujemne są określane przez defekty w cieniu bańki. Lokalizacja kamieni w pęcherzu umożliwia w niektórych przypadkach określenie wielkości i kierunku rozwoju gruczolaka.

Te urografie wydalnicze pozwalają nam określić stan funkcjonalny nerek i urodynamikę moczowodów, aby wyjaśnić zmiany anatomiczne w nich, aby zidentyfikować uchyłki i niski kontrast kamieni pęcherza, beleczkowość, nowotwory, a także przybliżone wymiary gruczolaka. W niewydolności nerek wartość diagnostyczna danych urografii wydalniczej jest zmniejszona. W takich przypadkach stosuje się wsteczne przeciwstawianie się pęcherzowi - cystografia i urethrocystografia.

Cystografia i urethrocystography ciecz przeciwpożarowe gazowe środki kontrastowe w raku prostaty wykazuje odchylenia, wydłużenie, zwężenie tylnej cewki impregnujące, rozmiar, kształt i kierunek wzrostu gruczolaków, beleczkowej, uchyłkowatości, rentgen kamienie pęcherza moczowego, jak również nowotworów.

W celu rozpoznania niedrożności odcinka pęcherzowo-moczowodowego zastosować cystografię. Badanie to jest wykonywane pod kontrolą nagrywania wideo. Jednocześnie można zidentyfikować objawy niedrożności odcinka pęcherzowo-cewkowego. W przypadku gruczolaka gruczołu krokowego szyjka pęcherza moczowego nie otwiera się dobrze, podczas mikcji mocz znajduje się w oddzielnych porcjach lub strumień dymu dostaje się do tylnej części cewki moczowej. Czynność oddawania moczu występuje głównie w wyniku wysiłku, to jest wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej. Czasami czynny lub bierny odpływ pęcherzowo-moczowy z jednej lub obu stron ustala się na cystogramie naczyniowym. Przy dobrej drożności cewki moczowej pęcherz opróżnia się i stopniowo kurczy. W gruczolaku, gdy dochodzi do naruszenia oddawania moczu, a resztkowy mocz jest zawarty, nie ma całkowitej redukcji. W cieniu pozostającego kontrastującego moczu można ocenić stopień naruszenia napięcia mięśniowego, który wykonuje opróżnianie pęcherza.

Prostatografia i prostatocystnopnevmografiyu stosowane do bardziej szczegółowego określenia wielkości, kształtu i kierunku wzrostu gruczolaka, zwłaszcza w częściach niedostępnych do badania palpacyjnego. Prostatografia jest stosowana przed przezcewkowej elektroresekcji, ponieważ wskazania do tego rodzaju leczenia są określane na podstawie danych dotyczących wielkości i kierunku rozwoju gruczolaka.

Gruczolak prostaty: rozpoznanie

Wstępne rozpoznanie tak powszechnej choroby wśród mężczyzn, jak gruczolak stercza, opiera się głównie na badaniu pacjenta, podczas którego określa się związane z nim objawy.

Rozpoznanie choroby przez współistniejące objawy

U mężczyzn, po osiągnięciu pewnego okresu, który rozpoczyna się, w większości przypadków na przełomie 60 lat lub wcześniej, następuje wzrost komórek gruczołowych w obszarze przesmyku pęcherza. Zwiększone gruczoły pomocnicze przylegające do cewki moczowej, jak również własna tkanka prostaty. W wyniku tego procesu rozwija się łagodny przerost gruczołu krokowego (BPH), czyli gruczolaka prostaty.

Rozkładające się tkanki deformują cewkę moczową, zakłócając prawidłowe odstawienie moczu. Podczas podróży do toalety z powodu zwężenia światła cewki moczowej, ludzie zaczynają się odrastać, wyciskając płyn z pęcherza.

Objawy choroby występują podczas opróżniania i wypełniania pęcherza. Podczas opróżniania:

  • trudny początek procesu moczowego;
  • potrzeba napięcia mięśni otrzewnej w celu usunięcia moczu;
  • słaby strumień;
  • na końcu dróg moczowych mocz skapuje na chwilę;
  • niepokojące uczucie zatrzymania moczu i niepełne opróżnianie.

Podczas napełniania mogą wystąpić następujące bolesne objawy:

  • nie do zniesienia i częste popędy o każdej porze dnia;
  • pojawia się oddawanie moczu.

Dlaczego proces moczowy cierpi na BPH? Chodzi o to, że podczas napełniania powstaje nacisk na pewne obszary znajdujące się na wewnętrznych ściankach pęcherza. Powiększona prostata również zaczyna się miażdżyć w tych miejscach. Z powodu tego, co życie pacjenta komplikuje częste oddawanie moczu.

Gruczolak prostaty jest powolny, postępuje z wiekiem. Objawy nie zawsze są trwałe. W przebiegu choroby występują okresy, w których zwiększają się lub osłabiają. Objawy te nasilają się w wyniku hipotermii, stresu fizycznego lub emocjonalnego, a także nieregularnego spożycia alkoholu, tytoniu, wędzonych, smażonych, pikantnych potraw.

W przypadku podejrzanych objawów nie należy zwlekać z wizytą u lekarza, który przede wszystkim zapyta pacjenta o dolegliwości i objawy choroby: jej początki, dynamikę, towarzyszące choroby przewlekłe, urazy, reakcje alergiczne, warunki życia. Szczególnie ważne informacje na temat obecności chorób, które mogą powodować zaburzenia w oddawaniu moczu:

  • urazy kręgosłupa;
  • stwardnienie rozsiane;
  • problemy z rdzeniem kręgowym;
  • cukrzyca;
  • alkoholizm i inne.

Analizując zebrane informacje i biorąc pod uwagę dane z badania pacjenta, lekarz dokonuje wstępnej diagnozy. Następnie może zostać potwierdzone lub odrzucone przez dodatkowe środki diagnostyczne.

Rectal Prostate Examination

Wady odbytnicy prostaty są obowiązkowe u mężczyzn w starszym wieku (po 40 latach), u których urolog zdiagnozowano chorobę prostaty. Ta metoda jest dość pouczająca i jest własnością każdego urologa. Od pacjenta nie wymaga specjalnego przeszkolenia.

W badaniu palpacyjnym pacjent może znajdować się w następujących pozycjach:

  • stojąc, pochylając się i opierając ręce;
  • na czworakach, oparty na łokciach i kolanach;
  • w pozycji poziomej, z nogami zgiętymi i dociśniętymi do ciała.

Lekarz ubrany w rękawiczki do badań nakłada smar na jeden z jego palców. Może to być ciekła parafina lub specjalny żel. Następnie rozkłada połówki pośladków i delikatnie, powoli wkłada palec przez odbyt do odbytnicy. Wcześniej lekarz informuje pacjenta o rodzaju i celu badania doodbytniczego, aby nie wywołać niepożądanej reakcji.

Badanie to dostarcza wystarczającej ilości informacji na temat wielkości i kształtu gruczołu krokowego, odrębności jego interlobarowych rowków, symetrii płatów, konsystencji, obecności formacji, kamieni i tym podobnych. Przeprowadzono wizualną i laboratoryjną ocenę wydzielania gruczołu krokowego.

W zdrowym stanie prostata jest zaokrąglona z wyraźnymi konturami, ma dwa równe płaty, oddzielone rowkiem, gładką powierzchnią, jednolitą konsystencją i bez namacalnych pęcherzyków nasiennych, bezboleśnie toleruje zabieg.

W przypadku BPH stwierdza się symetryczny wzrost płatków o jednorodnej konsystencji, gładkiej powierzchni, lekko wygładzonym środkowym bruździe, górna część gruczołu jest niedostępna dla badań palca ze względu na duży wzrost, wrażliwość organu jest niewielka.

Pomimo poprawy wyposażenia technicznego instytucji medycznych badanie palpacyjne pozostaje popytem, ​​aw wielu przypadkach niezbędnym.

Diagnostyka laboratoryjna

Testy krwi i moczu w przypadku nieskomplikowanego BPH powinny być prawidłowe. Za ich pomocą diagnozowane są zaburzenia zapalne, zaburzenia czynności nerek lub wątroby.

  1. Zwiększona liczba leukocytów, erytrocytów lub bakterii ujawnia obecność choroby zapalnej u pacjenta w narządach układu moczowo-płciowego. Wysokie stężenia soli w gromadzeniu moczu można wykryć w obecności kamieni w drogach moczowych.
  2. Analiza biochemiczna charakteryzuje pracę nerek, ujawnia niewydolność nerek. Wahania stężeń kreatyniny i mocznika będą wskazywać na dysfunkcje nerek. W przypadku braku równowagi wapnia, potasu i sodu lub niskiej zawartości hemoglobiny i czerwonych krwinek może to również oznaczać zmniejszenie czynności nerek.
  3. Krwiomocz jest dowodem kamicy moczowej.
  4. Odchylenie krzepnięcia krwi od normy występuje w dysfunkcjach nerek i przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek.
  5. Test PSA pomaga w wykryciu złośliwego procesu nowotworowego w czasie, a także doboru pacjentów do procedury biopsji prostaty. Analizę przeprowadza się przed przejściem do badania doodbytniczego, ponieważ po nim może wzrosnąć zawartość PSA.

Badanie dolnych dróg moczowych

Przeprowadzony po badaniu prostaty. Jego celem jest określenie drożności cewki moczowej i objętości resztkowego moczu. Cewnik wprowadza się do cewki moczowej, która jest miękką rurką. Należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ integralność błon śluzowych może zostać łatwo naruszona. Przemieszczenie cewki moczowej, jak również wydłużenie grzbietu, wskazuje na gruczolaka prostaty.

Cewnikowanie pęcherza pozwala określić, na jakim etapie jest choroba, ton mięśnia odpowiedzialnego za wydalanie moczu, a także związaną z tym patologię (kamienie, nowotwory itp.). Przy stałym zatrzymywaniu moczu u pacjentów z matową ścianą brzucha, możliwe jest wizualne, jak również podczas badania palca, określenie sferycznego kształtu guza, nieznacznie wystającego w obszarze nadłonowym.

Zewnętrzne badanie rozciągniętego narządu ujawnia płaską powierzchnię, a także dość wyraziste kontury. Naciskanie pęcherza palcami powoduje i wzmacnia chęć jego opróżnienia.

Podczas cewnikowania pęcherza określa się natężenie przepływu moczu. Dobry strumień ciśnienia mówi o normalnym napięciu mięśni. Jeśli płyn ługujący lub mocz są spowolnione wzdłuż cewnika, jest on uwalniany przez krople - to wskazuje, że narząd częściowo stracił swoją kurczliwość. Jeśli płyn w ogóle nie płynie, oznacza to całkowitą utratę funkcji mięśni.

Stosując cewnikowanie po oddaniu moczu, poznaj ilość pozostałego moczu. To zależy od tonu mięśni, które wydobywają mocz z pęcherza. W przypadku wykrycia ponad 100 ml płynu, występuje niepełne opróżnienie. To samo można ustalić za pomocą ultradźwięków. Uzyskane dane pomagają ustalić stadium gruczolaka gruczołu krokowego. Ponadto, diagnostyka za pomocą cewnika eliminuje chorobę, taką jak zwężenie cewki moczowej.

W niektórych przypadkach cewnikowanie jest przeciwwskazane. Na przykład pacjenci z aseptycznym (sterylnym) moczem. Pacjenci tacy są bardzo podatni na infekcje dróg moczowych, a badanie instrumentalne stanowi dla nich pewne zagrożenie. Dlatego, jeśli nie da się obejść bez użycia cewnika, wraz z procedurą przyjmuje się antybiotyki.

USG prostaty

Po przeprowadzeniu badania cyfrowego pacjent otrzymuje diagnozę ultrasonograficzną. Ultradźwięki często wykonuje się drogą transdecyzyjną. Dzięki temu specjalista może uzyskać najbardziej wiarygodne informacje na temat budowy i stanu prostaty, pęcherzyków nasiennych.

Pacjent nie odczuwa żadnych niedogodności podczas tej procedury diagnostycznej. Czujnik, za pomocą którego odbywa się wewnętrzne badanie, ma niewielki rozmiar, do 2 cm średnicy. Dlatego dyskomfort prawie nie jest odczuwalny. Pacjent leży po jego lewej stronie, zginając nogi i przyciskając je do brzucha.

Ponadto diagnostykę USG można przeprowadzić zewnętrznie przez ścianę jamy brzusznej. Ale ta metoda jest jedynie orientacyjna, ponieważ daje przybliżoną ideę obrazu choroby. Pacjent na zabiegu powinien pojawić się z pełnym pęcherzem i noc przed wykonaniem lewatywy.

Ultradźwięki pomagają specjalistom z maksymalną dokładnością w określaniu budowy gruczołu krokowego, wielkości, gęstości, jednolitości, obecności nowotworów. U pacjenta z gruczolakiem gruczołu krokowego obserwuje się wzrost narządu i węzłów gruczolakowatych.

Zmiana kształtu, natura węzłów, rozmycie i rozmycie konturów, szybki wzrost, zmiana gęstości wskazują na złośliwe zmiany.

Uroflowmetria

Po przejściu USG pacjentowi oferuje się oddawanie moczu w specjalnym urządzeniu znajdującym się w gabinecie urologa. Badanie przeprowadza się tak, jakby było naturalnym oddawaniem moczu. Uroflowmetria to test elektroniczny, za pomocą którego określa się natężenie przepływu moczu.

Przy pomocy aparatu lekarz określa rzeczywiste parametry fizyczne oddawania moczu, które mogą nie pokrywać się z subiektywnymi skargami pacjenta. Pozwoli ci to wybrać właściwą terapię. Po zabiegu pacjent jest ponownie wysyłany do USG w celu ustalenia ilości pozostałego moczu.

Sprzęt do wykonywania uroflowmetrii składa się z urządzenia do odbioru moczu, w tym czujnika przepływu, z wyświetlacza graficznego, komputera, drukarki. Kiedy pacjent kieruje strumień do wyznaczonego miejsca, dane są rejestrowane i skomputeryzowane, z dalszym drukowaniem w postaci wzoru graficznego, uroflogramu.

Cystoskopia

Ta metoda pozwala zbadać dolny odcinek dróg moczowych od wewnątrz. Cystoskop (cienka rurka z układem optycznym) jest wkładany do pęcherza przez cewkę moczową. Miniaturowe instrumenty można również wkładać przez rurkę, aby pobrać biomateriał do analizy.

Lekarz napełnia pęcherz wodą i bada go od środka. Zabieg powinien być wykonywany w trybie ambulatoryjnym. Pacjentowi można podać znieczulenie rdzeniowe, ogólne lub miejscowe.

Cystoskopia może wykryć niepożądane zmiany strukturalne, w tym powiększenie gruczołu krokowego, pęcherza lub cewki moczowej, kamieni i anomalii anatomicznych. Za pomocą tej metody diagnostycznej można określić obecność raka pęcherza, różne infekcje, przyczyny krwi w moczu.

Biopsja prostaty

Czy konieczne jest wykonanie biopsji gruczolaka prostaty? Ten pomiar diagnostyczny nie jest konieczny ani konieczny do wykrycia łagodnej zmiany w tkankach gruczołu krokowego. Jednak po zdaniu testów na PSA, w przypadku ujawnienia jego wysokiej zawartości i niepewnych wyników badania cyfrowego, urolog może skierować pacjenta do wykonania biopsji prostaty. Umożliwi to wykluczenie obecności złośliwego procesu pacjenta.

Próbkę tkanki prostaty uzyskuje się za pomocą igły do ​​biopsji. Procedura może być przeprowadzona różnymi metodami, ale w większości przypadków tkanka prostaty jest pobierana drogą doodbytniczą przez błonę odbytnicy.

Ponadto, zgodnie z indywidualnymi wskazaniami, pacjent może zostać skierowany na inne rodzaje badań, na przykład diagnostykę radioizotopową, urografię wydalniczą i inne.