Search

5 inhibitorów alfa reduktazy - lista leków, działania niepożądane

Ludzkim enzymem biorącym udział w tworzeniu steroidów z cholesterolu jest 5-alfa reduktaza. Główną funkcją enzymu jest przekształcenie męskiego hormonu płciowego testosteronu w dihydrotestosteron, który jest najsilniejszym androgenem; udział w tworzeniu allopregnanolu (metabolit progesteronu) i tetrahydrodoksykortykosteronu.

Ponieważ 5-alfa-reduktaza jest enzymem, który znajduje się w jądrze komórek zrębowych męskiej gruczołu krokowego, jest katalizatorem przekształcenia testosteronu w dihydrotestosteron (DHT). Jest to dihydrotestosteron poprzez komunikację z jądrowym receptorem androgenowym, który znajduje się w komórkach zrębowych gruczołu krokowego, który powoduje wzrost i dystrybucję komórek.

Ludzkie ciało zawiera dwa rodzaje 5-alfa reduktazy:

  • Zawarte w mieszkach włosowych, a także w skórze właściwej - skóra. Ten typ reguluje rozwój trądziku i jest przyczyną wypadania włosów.
  • Narządów płciowych, które są gromadzone w gruczole prostaty człowieka i działa jako regulator funkcji seksualnych.

Zastosowanie inhibitorów 5-alfa-reduktazy

W medycynie inhibitory są bardzo często stosowane w walce z łysieniem u mężczyzn. To właśnie dzięki blokerom powstaje rodzaj bariery hamującej dihydrotestosteron i umożliwiający wzrost włosów. Jest to spowodowane zmniejszeniem wrażliwości receptora androgenowego w mieszku włosowym na DHT.

Jednak leczenie gruczolaka gruczołu krokowego u mężczyzn jest uważane za najbardziej powszechny obszar zastosowań. Ze względu na zdolność do zmniejszenia wpływu androgenów na prostatę, inhibitory spowalniają jego wzrost, a dzięki szybkiemu leczeniu mogą zmniejszyć jego rozmiar, co prowadzi do znacznego wzmocnienia objawów.

Skuteczności leku nie obserwowano we wszystkich przypadkach (tylko przy powiększonej wielkości prostaty), a jeśli anulujesz, wszystkie objawy powracają. W przypadku stosowania inhibitorów wskaźnik AUC (American Association of Urology Sympos Questionnaire) zmniejsza się o trzy punkty. Ponadto pomagają zmniejszyć rozwój powikłań, takich jak recesja w moczu, a także zmniejszyć potrzebę operacji.

Bardzo ważne jest, aby wiedzieć, że stosowanie inhibitorów zmniejsza stężenie PSA, co ma decydującą rolę w wykrywaniu raka prostaty we wczesnych stadiach choroby. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, że najlepiej jest przeprowadzić test PSA przed rozpoczęciem leczenia; jeśli po sześciu miesiącach leczenia blokerami nie nastąpi spadek PSA o co najmniej 50% - konieczne jest wznowienie rozpoznania raka prostaty; Stężenie PSA większe niż 2 ng / ml może być oznaką onkologii.

Narkotyki

Obecnie istnieją dwa inhibitory 5-alfa reduktazy, dutasterydu i finasterydu.

Dutasteryd jest selektywnym inhibitorem stosowanym w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z inhibitorami CYP3A4, ponieważ przyczyniają się one do zwiększenia ilości blokerów w krwi ludzkiej.

Konieczne jest ostrożne traktowanie kobiet i dzieci z uszkodzonymi kapsułkami, ponieważ lek może wchłaniać się przez skórę właściwą.

Finasteryd jest lekiem, który pomaga zredukować 5-alfa-dihydrotestosteron nie tylko we krwi, ale także w tkankach gruczołu krokowego 24 godziny po spożyciu. Przyczynia się do hamowania stymulacji testosteronu, co może spowodować rozwój guza.

Eksperymentalnie stosowane w leczeniu raka prostaty i według statystyk, o 25% skuteczniejsze niż placebo.

Leki stosowane w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego:

Zawierające substancję czynną dutasteryd:

Zawiera substancję czynną finasteryd:

Cechy terapii inhibitorami 5-alfa-reduktazy w gruczolaku prostaty

Za pomocą blokerów można zmniejszyć rozmiar wystarczająco dużego gruczolaka o 20%. Przy długotrwałym stosowaniu leków może wystąpić poważna remisja, a także w pełni odzyskać proces oddawania moczu.

Ale pomimo faktu, że leki są uważane za całkiem skuteczne, najlepiej jest stosować kompleksowe leczenie, które przyczynia się nie tylko do rozwoju stabilnej remisji, ale także zwraca zdrowie i pewność siebie mężczyźnie. Stosowanie leku jest surowo zabronione mężczyznom, którzy będą mieli dziecko, ponieważ może to spowodować rozwój wad płodu.

Efekty uboczne

W większości przypadków inhibitory 5-alfa-reduktazy są dobrze wchłaniane przez organizm i rzadko powodują działania niepożądane. Główny szok występuje w pierwszym roku podawania, gdy organizm nie jest jeszcze zaznajomiony z lekiem.

Może również wystąpić nadwrażliwość i obrzęk naczynioruchowy, co jest uważane za oznakę reakcji układu odpornościowego organizmu. Może pojawić się silne bicie serca, a poziom aktywności transaminaz wątrobowych wzrośnie. Skórę można pokryć niewielką wysypką, pokrzywką lub swędzącą skórą.

Najczęściej cierpi na układ rozrodczy, ponieważ skutki uboczne to: naruszenie wytrysku, pojawienie się bolesnych odczuć w piersiach, ból w jądrach, początek niepłodności u mężczyzn lub spadek jakości nasienia.

Czy boisz się spać w łóżku? Zapomnij o tym, bo to narzędzie sprawi, że będziesz seksem!

Twoja dziewczyna będzie zachwycona nowym tobą. I po prostu trzeba pić rano.

Co to są inhibitory 5-alfa reduktazy: charakterystyka enzymu i lista leków na jej podstawie

Wszystkie procesy zachodzące w organizmie człowieka wymagają obecności substancji biologicznie czynnych.

Te ostatnie obejmują enzymy, na przykład 5-alfa reduktazy. Wiele osób zna tę nazwę z reklamy.

Czym jest ten enzym, a w jakich przypadkach jest zalecany przez lekarza - większość czytelników jest zainteresowana takimi pytaniami. I to prawda, przed podjęciem jakiegokolwiek leku, musisz dowiedzieć się, jak wpływa na ciało. Konsekwencje terapii, skutki uboczne i przeciwwskazania również nie powinny zostać zapomniane.

5 alfa reduktazy: co to jest?

Po pierwsze, dowiedzmy się, jakie funkcje wykonuje 5 alfa-reduktazy, określmy tę substancję. Ten związek białkowy, jego enzym bierze udział w procesach steroidogenezy.

Funkcje 5-alfa reduktazy:

  1. stymulowanie konwersji męskiego hormonu płciowego testosteronu na bardziej intensywny dihydrotestosteron;
  2. bierze udział w tworzeniu allopregnanolu i innych neurosteroidów.

Reduktaza 5-alfa jest produkowana głównie w narządach układu rozrodczego (pęcherzyki nasienne, tkanka prostaty). Ten enzym w niewielkich ilościach tworzy komórki skóry, mieszki włosowe, niektóre części układu nerwowego.

Do czego służą inhibitory?

Preparaty z tej grupy blokują produkcję tego enzymu. Wpływa to na ilość męskich hormonów płciowych.

Inhibitory 5-alfa-reduktazy są szeroko stosowane jako leki do leczenia:

Pozytywny wynik terapii potwierdzono badaniami naukowymi.

Narkotyki

Pochodzenie roślin

Wielu pacjentów preferuje leki na bazie naturalnej. Łatwo to wytłumaczyć - działają łagodnie na ludzkie ciało i nie niszczą go. Do leczenia gruczołu krokowego często stosuje się podobne leki.

Owoce palmy karłowatej o innym poziomie dojrzałości

Alopecia, trądzik również są często leczone preparatami ziołowymi. Aby zwalczyć hiperplastyczne zjawiska w prostacie, często stosuj owoce palmy karłowatej. Zawierają dużą ilość fitosteroli, kwasów tłuszczowych. Do celów medycznych używaj tylko dojrzałych owoców.

Środki wykonane z owoców palmy karłowatej są stosowane jako środki moczopędne, przeciwzapalne, wzmacniające do leczenia:

W naturze roślina ta znajduje się na południowych wybrzeżach Ameryki. Jego drugie imię to Sabal. Indianie używali owoców palmy karłowatej nie tylko do leczenia cewki moczowej, prostaty i pęcherza moczowego.

Był stosowany w leczeniu zapalenia oskrzeli, gruźlicy płuc. Gdy mężczyzna miał niewystarczającą masę ciała, a kobieta miała małą pierś, uzdrowiciele ofiarowali im czarne sabalowe jagody, co pozwoliło im szybko pozbyć się problemów.

Istnieje inna grupa substancji o właściwościach antyandrogennych. Nazywane są izoflawonami. Wysoka zawartość takich substancji znajduje się w pokrzywie. O właściwościach tej rośliny znana jest od starożytności. Dzięki wywarowi pokrzywy nasi przodkowie myli i płukali włosy.

Aby przywrócić moc, uzdrowiciele wioski nalegali pokrzywy na wodę.

Lek ten jest skutecznym, szybko działającym i nieszkodliwym lekiem. Aby pokrzywa przyniosła maksymalną korzyść, musisz ją odebrać w maju.

W celu zapobiegania wielu chorobom młodej pokrzywy przygotowujemy sałatki, zielone zupy. Teraz na bazie tej rośliny produkuje się szampony, odżywki, odżywki, ponieważ ma korzystny wpływ na wzrost i wygląd włosów.

Syntetyczne pochodzenie

Leki te w walce z chorobami zapewniają wyraźny efekt, ale są to niebezpieczne działania niepożądane.

Do produkcji inhibitorów 5-alfa reduktazy używano 2 głównych składników aktywnych:

  • dutasteryd (inhibitor selektywny), który stosuje się w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Tutaj powinniśmy wspomnieć o leku Avodart;
  • Finasteryd jest substancją syntetyczną, która obniża poziom enzymów we krwi i samej prostaty. Efekt odbioru trwa prawie 24 godziny.

Finasteryd jest również stosowany w leczeniu raka prostaty, ale pacjenci nie powinni mieć nadziei na 100% skuteczności. Nie zostało to potwierdzone badaniami. Leki stworzone na bazie finasterydu, o wiele więcej wiadomo. Należą do nich Alfin, Finast, Proscar, Zerlon, Penester, Urofin, itp.

Jak ustalić poziom alfa reduktazy 5?

Cześć, drogi doktorze. Mam znacznie podwyższone stężenie dihydrotestosteronu (DHT). Szukałem przyczyny wzrostu guzów - MRI nadnerczy, USG jajników (wielopęcherzykowe, ale nie ma widocznej torbieli / guza), guzów przysadki również nie stwierdzono w MRI.

Konsultacja endokrynologa w sprawie każdego problemu, który cię interesuje, jest dostępna w usłudze Ask-Doctor. Eksperci medyczni udzielają porad przez całą dobę i za darmo. Zadaj pytanie i natychmiast uzyskaj odpowiedź!

5 a reduktaza

Łysienie androgenowe, często określane jako łysienie typu męskiego, jest częstą przyczyną wypadania włosów u osób powyżej 40 roku życia. Aż 50% mężczyzn i kobiet cierpi z tego powodu. Łysienie androgenowe jest chorobą dziedziczną o zmiennej ekspresji. U mężczyzn, mieszki włosowe w ogniskach łysienia zauważalnie zmniejszają rozmiar, włosy stają się cieńsze, zastępują je welusami i ostatecznie znikają całkowicie (Olsen i wsp., 1994). U kobiet, łysienie androgenowe jest zredukowane do przerzedzania włosów, zwykle nie wypadają one całkowicie (Bergfeld, 1998). Zabieg ma na celu spowolnienie utraty włosów, wzmocnienie pozostałych włosów i wznowienie wzrostu włosów w dotkniętych obszarach.

W 2017 r. Specjaliści z Uniwersytetu w Edynburgu ujawnili, że łysienie jest dziedziczone przez linię matczyną i ma 287 loci zlokalizowanych na chromosomie X. [1]

W przypadku androgenów komórki pęcherzykowe są nie tylko celem, ale także miejscem przekształcenia w estrogeny - rozwój łysienia jest ostatecznie determinowany przez wewnątrzkomórkowy metabolizm hormonów steroidowych (Ohnemus U i in.). Dihydrotestosteron jest wytwarzany z testosteronu przez enzym 5α-reduktazę znajdujący się wewnątrz komórki. 5α-reduktaza konkuruje o testosteron z innym enzymem wewnątrzkomórkowym, aromatazą, również wykorzystując testosteron jako substrat (przekształcając go w estrogeny). W warunkach konkurencji dla wspólnego substratu, produkcja dihydrotestosteronu zależy od stosunku tych enzymów - im więcej aromatazy w komórce, tym mniej testosteronu jest dostępnych dla 5α-reduktazy (Rossi A i in.).

Aromataza jest czynnikiem hamującym rozwój łysienia androgenowego, a niedobór aromatazy umożliwia łysienie - inhibitory aromatazy stosowane w leczeniu nowotworów zależnych od estrogenów wielokrotnie zwiększają częstość łysienia typu męskiego (Simpson D i in.).

W pęcherzykach potylicy aromataza jest znacznie większa niż w mieszku włosowym górnej części głowy - u mężczyzn, 3 i u kobiet, 1,8 razy, co koreluje z najlepszym wzrostem włosów w tym obszarze (Sawaya ME i in.). Wiadomo, że niedotlenienie znacząco zwiększa ekspresję aromatazy, enzymu, który przekształca testosteron w estradiol (Samarajeewa i in.). Przyczyną wysokiego poziomu aromatazy w mieszkach regionu potylicznego jest hipoksja, która występuje w tym obszarze skóry podczas snu (pod wpływem ciężaru głowy).

W 2011 r. Grupa kanadyjskich naukowców opublikowała dane na temat stosowania toksyny botulinowej typu A w leczeniu AA [2]. 50 pacjentów z AA otrzymało iniekcje toksyny botulinowej w obszarze m. frontalis, m. temporalis, m. potylicy w całkowitej dawce 150 jm w odstępie 24 tygodni. W rezultacie utrata włosów zatrzymała się na 39%, a liczba włosów w zmianach wzrosła o 18%. Mechanizm działania toksyny botulinowej typu A opiera się na paraliżu mięśni czaszki, co prowadzi do zwiększonego przepływu krwi. Ponieważ tworzenie DHT następuje w warunkach niedoboru tlenu, utleniona krew blokuje tę transformację. [3].

Łysienie z łysieniem androgenowym nie obejmuje obszaru, który jest regularnie wyciskany i pozbawiony tlenu (podczas snu). Obserwacja ta stała się podstawą symulatora włosów - nakrycia głowy z wytłoczonymi elementami na wewnętrznej powierzchni.

Naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco przeprowadzili eksperymenty [4] na myszach i odkryli, że Treg (regulatorowe limfocyty T) wysyła sygnały do ​​skóry, które powodują, że mieszki włosowe wchodzą w fazę regeneracji. Według lidera badań Marka Rosenbluma, jest to jeden z największych kroków w nauce w leczeniu łysienia, ponieważ mieszki włosowe są w trybie stałej recyrkulacji: gdy włosy wypadną, rozpoczyna się nowy cykl włosów. Ale jeśli usuniesz jeden typ komórek odpornościowych, włosy po prostu przestaną rosnąć. Wyniki badania opublikowanego w czasopiśmie Cell (komórka) sugerują, że odkrycia naukowców mogą prowadzić do pojawienia się nowych metod leczenia łysienia ogniskowego - choroby autoimmunologicznej prowadzącej do utraty włosów.

Peladofobia - lęk przed łysieniem.

Leczenie [edycja]

Interesujący efekt uboczny, nadmierne owłosienie, stwierdzono w niedotlenionym leku minoksydyl. Aby go wzmocnić, stworzono formy dawkowania minoksydylu do użytku zewnętrznego (roztwór 2 i 5%). Minoksydyl zwiększa wielkość mieszków włosowych, czemu towarzyszy pogrubienie trzonu włosa, a także stymuluje przechodzenie włosów do stadium wzrostu (anagen) i przedłuża je, powodując, że włosy stają się dłuższe i grubsze (Fiedler, 1999).

Minoksydyl w postaci 2% roztworu jest stosowany w łysieniu androgenowym zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet. Po nałożeniu na koronę 1 ml roztworu 2 razy dziennie, wynik odnotowano już po 4 miesiącach. Minoksydyl w postaci 5% roztworu stosuje się w ten sam sposób; jednak obserwuje się bardziej intensywny wzrost włosów i można spodziewać się wyniku po 2 miesiącach. W obu przypadkach leczenie należy kontynuować, w przeciwnym razie nastąpi zatrzymanie wzrostu nowych włosów.

Alergiczne i proste kontaktowe zapalenie skóry - główne działania niepożądane minoksydyl; często występują przy użyciu 5% roztworu. Wzrost włosów jest możliwy w niepożądanych miejscach, ale zatrzymuje się, gdy lek przestanie padać na te obszary. Należy ostrzec pacjenta, że ​​po zastosowaniu minoksydylu należy umyć ręce.

Finasteryd, jeden z leków do leczenia łysienia androgenowego, jest inhibitorem 5a-reduktazy. Enzym 5a-reduktaza przekształca testosteron w dihydrotestosteron. Zastosowanie finasterydu do leczenia łysienia androgenowego rozpoczęło się od jednej obserwacji: zauważono, że mężczyźni z dziedzicznym niedoborem 5a-reduktazy mają niski poziom dihydrotestosteronu i nie cierpią na łysienie androgenowe ani gruczolaka prostaty (Roberts i wsp., 1999). Z drugiej strony wiadomo, że w ogniskach łysienia poziom dihydrotestosteronu jest podwyższony, a mieszki włosowe mają mniejszy rozmiar w porównaniu z obszarami niezwisającymi. Istnieją dwa rodzaje enzymów: 5a-reduktaza typu 1 znajduje się w gruczołach łojowych, 5a-reduktaza typu 2 w mieszkach włosowych. Finasteryd hamuje aktywność 2a-reduktazy 2 i obniża poziom dihydrotestosteronu zarówno w osoczu, jak iw tkankach (Drake i wsp., 1999).

Finasteryd, przyjmowany przez 2 lata w dawce 1 mg / dzień, stymuluje wzrost włosów u prawie 80% mężczyzn. Zwiększa ilość włosów na koronach i czole (Leyden i wsp., 1999). Zwiększony wzrost włosów można zaobserwować już w 3 miesiące po rozpoczęciu leczenia.

Finasteryd jest zatwierdzony do stosowania wyłącznie u mężczyzn. Kobietom w ciąży nie wolno nawet brać z rąk zgniecionych tabletek ze względu na groźbę wad rozwojowych narządów płciowych u płodów płci męskiej. Skutki uboczne finasterydu obejmują zmniejszone pożądanie seksualne, impotencję, upośledzenie wytrysku i zmniejszoną objętość ejakulatu, ale każde z tych powikłań występuje u mniej niż 2% pacjentów (Kaufman i wsp., 1998). Wiadomo również, że finasteryd zmniejsza poziom swoistego antygenu prostaty - biochemicznego markera raka prostaty. Opracowano specjalne zasady interpretacji wyników oznaczania specyficznego antygenu prostaty u pacjentów otrzymujących finasteryd (Guess i wsp., 1992, Oesterling i wsp., 1997). Podobnie jak w przypadku minoksydylu, leczenie nie może być przerywane, w przeciwnym razie wzrost włosów zatrzyma się.

Wiele badań wykazało skuteczność miejscowego leczenia łysienia androgenowego tretinoiną (0,025%); w jednym z nich wzrost włosów obserwowano u większości pacjentów. Stwierdzono również, że tretinoina zwiększa wchłanianie przez skórę minoksydylu. Połączone miejscowe leczenie - 0,5% minoksydyl i 0,025% tretinoiny - doprowadziło do wzrostu włosów u 66% pacjentów (Bazzano i wsp., 1986).

5 a reduktaza

W przypadku męskiego pseudohermafrodytyzmu pacjenci z kariotypem 46, XY mają jądra, ale obserwuje się niecałkowitą maskulinizację zewnętrznych narządów płciowych. Diagnozowanie tego stanu jest trudne dla lekarza. W przeciwieństwie do żeńskiego pseudohermafrodytyzmu, w większości przypadków spowodowanego przez wrodzoną hiperplazję kory nadnerczy i przepływ egzogennych androgenów, wiele chorób może prowadzić do męskiego pseudohermafrodytyzmu; w większości przypadków dokładnej przyczyny nie można w ogóle określić.

Wszystkie możliwe przyczyny męskiego pseudohermafrodytyzmu można podzielić na dwie duże grupy: konsekwencję patologii działania androgenów lub patologii ich syntezy. Najczęstsze przyczyny związane z patologią działania androgenów to niedobór 5a-reduktazy dziedziczonej w sposób autosomalny recesywny i niewrażliwość na androgeny dziedziczone w sposób recesywny związany z X. Wszystkie defekty w syntezie androgenów są dziedziczone w sposób autosomalny recesywny. Inną przyczyną jest uporczywy zespół kanału myellego.
Jest to spowodowane wadą syntezy hormonu antyMullerowskiego (AMH) i jest dziedziczone w sposób autosomalny recesywny.

W przypadku niewydolności 5a-reduktazy typu II pojawienie się zewnętrznych narządów płciowych może być bardzo zróżnicowane: od typowo żeńskiego do męskiego z spodziectwem i / lub zmniejszeniem wielkości penisa. Innymi charakterystycznymi cechami są: fallus podobny do łechtaczki, spodziectwo, rozwidlona moszna, przetrwałe zatoki moczowo-płciowe w kroczu. Często jest wejście do waginy, zakończone ślepą kieszenią. Jądra są często wyczuwalne w wargowych fałdach lub kanale pachwinowym, chociaż czasami są wykrywane wewnątrz jamy brzusznej.

Wielu pacjentów cierpiących na niedobór 5a-reduktazy ulega wirylizacji we wczesnym okresie dojrzewania. Jedną z nazw choroby, w użyciu, był "penis 12". Wcześniej tacy pacjenci byli wychowywani jako dziewczęta. W okresie pokwitania, kiedy ich genitalia były maskulinizowane ze względu na zwiększoną aktywność enzymu typu I, zmieniły one płeć. Oczywiste jest, że jednym z głównych punktów tej choroby jest kwestia, która płeć zostanie wychowana.

Patogeneza niedoboru typu 5a-reduktazy typu II jako przyczyna męskiego pseudohermafrodytyzmu

Defekt działania androgenów w tym przypadku jest związany z mutacją enzymu typu 5a-reduktazy typu II, który jest odpowiedzialny za przekształcenie testosteronu w bardziej fizjologicznie aktywny dihydrotestosteron (DHT) w tkankach wrażliwych na androgeny. Enzym jest kodowany przez gen SRD5A2 (zwany także 5a-RD2) umiejscowiony na chromosomie 5. Ponad 40 mutacji zostało opisanych na pięciu eksonach tego genu. Chociaż większość z nich to substytucje aminokwasowe, inne są opisane, na przykład, pełne delecje, mutacje nonsensowne i / lub mutacje splicingowe.

Jądra w pachwinowym kanale męskiego pseudohermafrodytyzmu

Pod wpływem DHT występuje maskulinizacja zewnętrznych narządów płciowych i tworzenie się zatoki moczowo-płciowej. W wyniku zmniejszenia konwersji testosteronu do bardziej aktywnego DHT rozwija się niekompletna maskulinizacja. Ze względu na normalną zawartość testosteronu struktura wilka rozwija się w pełnopostaciowe nasieniowody. Ze względu na normalną syntezę hormonu anty-Mullerowskiego (AMH) zapobiega się rozwojowi przewodów Mullerian.

Rozpoznanie niedoboru typu 5a-reduktazy typu II jako przyczyny męskiego pseudohermafrodytyzmu

Diagnoza niedoboru 5a-reduktazy jest często podejmowana od urodzenia. Jednakże bardzo podobny fenotyp może rozwinąć się z zespołem niewrażliwości na androgeny. W badaniach laboratoryjnych stwierdzono normalny lub nieznacznie podwyższony poziom testosteronu w surowicy przy zmniejszonej ilości DHT. Po obciążeniu HCG charakterystyczne jest zwiększenie stosunku testosteron / DHT (powyżej 20). W celu określenia aktywności typu 5a-reduktazy II stosuje się hodowane fibroblasty skóry narządów płciowych, które bada się pod kątem konwersji testosteronu do DHT.

W zespole niewrażliwości na androgeny stosunek testosteron / DHT nie jest zwiększany.

- Powróć do spisu treści sekcji "ginekologia"

5 inhibitorów alfa reduktazy we współczesnej praktyce urologicznej

Opublikowano w czasopiśmie:
"Skuteczna farmakoterapia. Urologia ", 2011, № 4, str. 10-17

E.I. Veliyev, V.E. Ohritz
RMAPO, Katedra Urologii i Andrologii Operacyjnej

Objawy dolnych dróg moczowych (LUTS) są szeroko rozpowszechnione u starszych mężczyzn. W ostatnich latach stało się jasne, że różne mechanizmy patofizjologiczne odgrywają rolę w początkach LUTS, ale dominującym powodem pozostaje łagodny rozrost prostaty (BPH). Wiadomo, że BPH wpływa niekorzystnie na jakość życia większości starszych mężczyzn, u niektórych pacjentów BPH ma skomplikowany przebieg. Dane z badań populacyjnych wskazują, że CSF jest postępującą chorobą. Progresja wyraża się w nasileniu objawów, ostrego zatrzymania moczu (AUR), co prowadzi do konieczności interwencji chirurgicznej. W codziennej praktyce leczenie CSH zwykle rozpoczyna się od terapii lekowej; w przypadku jego nieskuteczności stosowane są różne opcje leczenia chirurgicznego. Lekami pierwszego wyboru dla BPH są blokery alfa-adrenergiczne i inhibitory 5-alfa-reduktazy. W tym artykule przedstawiono dane dotyczące mechanizmu działania, efektów metabolicznych, aspektów stosowania inhibitorów 5-alfa-reduktazy.

Mechanizm działania inhibitorów 5-alfa reduktazy

Wzrost tkanki gruczołu krokowego zależy od produkcji hormonów i czynników wzrostu. Steroidowa 5-alfa reduktaza jest enzymem zlokalizowanym w jądrach komórek podścieliska prostaty, który katalizuje nieodwracalną transformację testosteronu w dihydrotestosteron. Dihydrotestosteron wiąże się z jądrowym receptorem androgenowym w komórkach zrębu prostaty i prowadzi do wydzielania parakrynnych czynników wzrostu, które rozpraszają się od zrębu do nabłonka gruczołu krokowego, stymulując wzrost i różnicowanie komórek. W zdrowej gruczole krokowym utrzymuje się homeostaza procesów proliferacyjnych i apoptotycznych w komórkach nabłonkowych i zrębowych. Dotychczas znaleziono izoenzymy 2-alfa-reduktazy, różniące się lokalizacją genów chromosomalnych, wzorcem ekspresji w tkankach i aktywnością biochemiczną. 5-alfa-reduktaza typu 1 ma niewielką aktywność w tkankach prostaty i jest reprezentowana głównie w skórze i wątrobie, 5-alfa-reduktaza typu 2 jest zlokalizowana najczęściej w gruczole krokowym. Oba izoenzymy są określane w prawidłowej tkance gruczołu krokowego, jednak w BPH obserwuje się ich nadmierną ekspresję, co prowadzi do hiperplazji komórek zrębowych i nabłonkowych w obszarze przejściowym i gruczołach okołotworowych. W BPH, w przeciwieństwie do raka gruczołu krokowego, występuje głównie nadekspresja reduktazy alfa typu 5. Nadmierna produkcja dihydrotestosteronu może prowadzić do takich stanów zależnych od androgenów, jak łagodny rozrost stercza (BPH), rak prostaty, trądzik, łysienie itp. [1]. Zatem do leczenia tych stanów podawanie inhibitorów 5-alfa-reduktazy jest uzasadnione patogenetycznie. Blokując 5-alfa-reduktazę, zmniejszają stężenie dihydrotestosteronu, indukują apoptozę komórek nabłonka gruczołu krokowego, przy przedłużonym stosowaniu zmniejszają objętość prostaty średnio o 15-25% i zwiększają szczytową częstość moczu, eliminując w ten sposób mechaniczny składnik przeszkody w BPH. Obecnie istnieją 2 inhibitory 5-alfa reduktazy, finasterydu i dutasterydu, zarejestrowane na rynku farmaceutycznym. Pomimo faktu, że oba leki mają podobny mechanizm działania, istnieją pewne cechy farmakologiczne i kliniczne (Tabela 1). Finasteryd został zsyntetyzowany w 1984 roku, zatwierdzony do stosowania w Stanach Zjednoczonych w leczeniu BPH od 1992 roku. Finasteryd jest konkurencyjnym inhibitorem 5-alfa reduktazy, która ma znacznie większe powinowactwo do 5-alfa-reduktazy typu 2 i tworzy stabilny kompleks z enzymem. Przy dziennej dawce 5 mg / dzień, finasteryd zmniejsza dihydrotestosteron w prostacie o 70-90%. Lek nie ma działania androgennego i antyandrogennego i nie wpływa na interakcje testosteronu i dihydrotestosteronu z receptorem androgenowym. Nie przeprowadzono badań porównawczych oceniających stężenie intraprostatyczne dihydrotestosteronu z użyciem finasterydu i dutasterydu. Według przybliżonych danych, stężenie intraprostatyczne dihydrotestosteronu zmniejsza się o 94-95% z dutasterydem i 85-91% z finasterydem [1].

Tabela 1. Farmakokinetyczne i farmakodynamiczne różnice między dutasterydem i finasterydem

Efekty morfologiczne i metaboliczne inhibitorów 5-alfa-reduktazy

Dihydrotestosteron, główny czynnik zewnątrzwydzielniczej sekrecji komórek nabłonka prostaty, jest kluczową substancją do tworzenia intraprostatycznego i surowicy PSA. W ciągu 6-12 miesięcy od zażywania inhibitorów 5-alfa reduktazy, PSA w surowicy zmniejsza się o 50%. To powinno być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o potrzebie biopsji prostaty. Uważa się, że kryterium dla biopsji prostaty podczas przyjmowania inhibitorów 5-alfa reduktazy jest wzrost poziomu PSA w surowicy o ponad 0,3 ng / ml z poziomu nadiru. Duża liczba eksperymentalnych i klinicznych badań wykazała, że ​​inhibitory 5-alfa-reduktazy zmniejszają objętość prostaty i indukują atrofię i apoptozę komórek nabłonka w BPH. Istnieje coraz więcej dowodów na to, że podobne efekty obserwuje się w raku prostaty. Finasteryd w sposób zależny od dawki zmniejszał proliferację komórek nowotworowych w liniach komórkowych LNCaP. Dane te wywołały dużą liczbę badań nad stosowaniem inhibitorów 5-alfa-reduktazy w RP. Ważne jest, aby finasteryd zmniejszał ekspresję naczyniowo-śródbłonkowego czynnika wzrostu (VEGF), hamując angiogenezę i znacząco zmniejszając gęstość mikronaczyniową w tkance podusznej stercza, co wyjaśnia skuteczność finasterydu w BPH powikłanej hematurią i mniejszą utratą krwi podczas TURP prostaty po leczeniu lekiem [2].

W ostatnich latach omówiono kwestię wpływu finasterydu na spermatogenezę i bezpieczeństwo stosowania leku przez mężczyzn, których partnerki seksualne są w ciąży. Jak wspomniano powyżej, finasteryd został dopuszczony do stosowania w BPH od 1992 r., A od 1997 r. Finasteryd jest szeroko stosowany w leczeniu łysienia w dawce 1 mg na dobę. Doprowadziło to do faktu, że coraz więcej mężczyzn w wieku rozrodczym stosuje finasteryd. Wiele badań wykazało, że przy podawaniu 1 mg finasterydu stężenie plemników, ich ruchliwość i cechy morfologiczne nie zmieniają się [3]. Podobne dane uzyskano w badanej dawce 5 mg. W Stanach Zjednoczonych szeroko dyskutowano możliwość akumulacji inhibitorów 5-alfa-reduktazy w nasieniu i możliwego działania teratogennego na płód ciężarnych partnerów. Stężenie finasterydu w spermie przy dziennej dawce 5 mg różniło się od niewykrywalnej do 21 ng / ml. Tak więc 5 ml ejakulatu zawiera dawkę finasterydu 50-100 razy mniejszą niż doustnie i jest mało prawdopodobne, aby miało jakikolwiek wpływ na płód. Niemniej jednak mężczyźni, których partnerki są w ciąży, powinni zachować ostrożność podczas stosowania finasterydu. Pomimo faktu, że inhibitory 5-alfa-reduktazy nie mają działania przeciwandrogenicznego, wyrażano obawy dotyczące możliwego negatywnego wpływu leczenia na serce i resorpcję kości. W badaniach kontrolowanych placebo wykazano, że terapia inhibitorami 5-alfa-reduktazy nie wpływa na gęstość kości, markery resorpcji kości, nie zmienia profilu lipidów i węglowodanów oraz stężenia hemoglobiny [4]. Inhibitory 5-alfa reduktazy są na ogół dobrze tolerowane i powodują niewielką liczbę efektów ubocznych. Większość działań niepożądanych występuje w pierwszym roku leczenia i najczęściej nie prowadzi do odmowy leczenia. Częstość występowania działań niepożądanych u pacjentów otrzymujących dutasterid i finasteryd nie różni się. W 12-miesięcznym badaniu skutków ubocznych dutasterydu (813 pacjentów) i finasterydu (817 pacjentów), zaburzenia erekcji odnotowano odpowiednio u 7% i 8% pacjentów, odpowiednio, obniżenia libido w 5% i 6% zaburzeń ejakulacyjnych, w 1% w każdej grupie i ginekomastia - także w 1% w każdej grupie [1].

Skuteczność monoterapii inhibitorami 5-alfa-reduktazy w leczeniu i zapobieganiu progresji BPH

Finasteryd jest najlepiej zbadanym inhibitorem 5-alfa reduktazy. Boyle i in. przeprowadzili metaanalizę sześciu randomizowanych badań klinicznych kontrolowanych placebo [5]. Najbardziej znaczącą korelację stwierdzono między początkową objętością prostaty a poprawą kliniczną. Przy początkowej objętości prostaty mniejszej niż 20 cm3 odnotowano niewielką poprawę: suma punktów w skali IPSS zmniejszyła się o 1,8 punktu, a wskaźnik oddawania moczu wzrósł o 0,9 ml / s. Jeśli wyjściowa objętość prostaty wynosiła więcej niż 60 cm3, suma punktów zmniejszyła się o 2,8 punktu, a szybkość oddawania moczu wzrosła o 1,8 ml / s. Różnica między grupami otrzymującymi placebo i finasteryd była widoczna przy objętości gruczołu krokowego ponad 40 cm3. Po wynikach tej metaanalizy opublikowano dane dotyczące 4-letniego stosowania finasterydu w badaniu PLESS [6]. Podczas przyjmowania finasterydu objętość gruczołu krokowego zmniejszyła się o 18% w porównaniu ze wzrostem o 14% w grupie placebo, objawy zmniejszyły się w badaniu IPSS (3,3 punktu w porównaniu do 1,3 punktu przy stosowaniu placebo), wzrosła częstość oddawania moczu (3,3 ml / s względem 1,3 ml / s).

Następnie dostępne były wyniki monoterapii finasterydem w badaniu MTOPS (Medical Therapy of Prostatic Objawy) - mediana spadku objętości gruczołu krokowego w grupie finasterydu wynosiła 19% (wobec 24% wzrostu w grupie placebo). Nastąpiła również znaczna poprawa szybkości oddawania moczu i zmniejszenie liczby punktów w skali IPSS [7]. W dwunastomiesięcznym badaniu porównawczym skuteczności finasterydu i dutasterydu EPICS (Rozszerzone Międzynarodowe Badanie porównawcze prostaty), 1 630 pacjentów z objawami BPH w wieku powyżej 50 lat zostało losowo podzielonych na grupy finasterydu (817 pacjentów) i dutasterydu (813 pacjentów). Po roku terapii średnia objętość prostaty zmniejszyła się o 27,4% w obu grupach. Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic w zakresie poprawy w skali IPSS i wzrostu Qmax między grupami. Badanie MTOPS było pierwszym podwójnie ślepym, randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniem, które badało wpływ terapii lekowej na progresję BPH. Postęp kliniczny choroby określono jako zwiększenie całkowitej liczby punktów w skali IPSS> 4, rozwój AUR, ostra niewydolność nerek związana z BPH, nawracające infekcje dróg moczowych, nietrzymanie moczu. W grupie placebo (737 mężczyzn) przez 5 lat obserwacji kliniczny postęp choroby stwierdzono u 17% pacjentów. Najczęstszym objawem progresji było subiektywne pogorszenie LUTS (wzrost IPSS> 4) - 79,5%, AUR wystąpił u 2% pacjentów z grupy placebo, a 5% pacjentów wymagało interwencji chirurgicznej w przypadku BPH. W ciągu 5 lat obserwacji w grupie nieleczonej objętość gruczołu krokowego wzrosła o 24%, a poziom PSA wzrósł o 14%. W badaniu PLESS w grupie pacjentów przyjmujących finasteryd ryzyko wystąpienia AUR zmniejszyło się o 57%, a ryzyko operacji - o 55%. Dutasteryd wykazał podobną skuteczność w zmniejszaniu ryzyka AUR i konieczności operacji. Ryzyko wystąpienia AUR podczas przyjmowania dutasterydu zmniejszono o 57%, a chirurgii o 48% w porównaniu z placebo [8].

Skuteczność terapii skojarzonej z inhibitorami 5-alfa-reduktazy w leczeniu i zapobieganiu progresji BPH

Cel terapii skojarzonej z inhibitorem 5-alfa-reduktazy i alfa-blokerem, które różnią się mechanizmem działania i uzupełniają się nawzajem, jest patogenetycznie uzasadniony. Jednak w pierwszych randomizowanych badaniach z 12-miesięczną obserwacją korzyści leczenia skojarzonego nie zostały wykazane w porównaniu z monoterapią alfa-blokerem. W badaniach PREDICT (doksazosyna i finasteryd) oraz w badaniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (terazosyna i finasteryd) badania kooperacji w komorach weterynaryjnych (terazosin i finasteryd) terapia skojarzona była skuteczniejsza niż monoterapia inhibitorem 5-alfa reduktazy, ale nie wykazała przewagi nad monoterapią blokerem alfa. Można to wyjaśnić krótkotrwałym leczeniem w tym badaniu. Wyniki wcześniej wspomnianego badania MTOPS, w którym wzięło udział 3047 pacjentów, potwierdziły przewagę długotrwałej (ponad 4-letniej) terapii skojarzonej. Pomimo faktu, że głównym celem badania było zbadanie progresji BPH podczas leczenia, okazało się, że długotrwała terapia skojarzona przewyższa monoterapię zarówno w zmniejszaniu LUTS, jak i poprawie wskaźnika oddawania moczu. W ciągu 4 lat leczenia liczba punktów w skali IPSS zmniejszyła się średnio o 4,9; 6,6; 5,6; 7,4 odpowiednio w grupach otrzymujących placebo, doksazosynę, finasteryd i leczenie skojarzone. Wskaźnik oddawania moczu poprawił się o 2,8; 4,0; Odpowiednio 3,2 i 5,1 ml / s.

Dlatego wszystkie rodzaje terapii wykazały przewagę nad placebo, terapią alfa-blokerową - w porównaniu z terapią inhibitorami 5-alfa-reduktazy, najskuteczniejsza była terapia łączona. To ważne badanie pozwoliło nam również odpowiedzieć na pytanie o progresję BPH w różnych grupach terapeutycznych. Ryzyko progresji (nasilenie LUTS) w grupie leczenia skojarzonego było mniejsze o 66% w porównaniu z 34% i 39% w grupach z monoterapią, odpowiednio z finasterydem i doksazosyną. Jednocześnie, oceniając ryzyko rozwoju OZM i potrzebę interwencji chirurgicznej, okazało się, że był to finasteryd, nie doksazosyna, jako terapia jedno lub wieloskładnikowa, która znacznie zmniejszyła oba zagrożenia. Częstość występowania AUR w trakcie leczenia wynosiła 0,2 przypadków na 100 pacjentów w grupie finasterydu, 0,1 na 100 pacjentów w leczeniu skojarzonym, 0,4 na 100 osób w grupie doksazosyny i 0,6 na 100 pacjentów w grupie placebo. Częstość interwencji chirurgicznych w przypadku BPH w trakcie leczenia wynosiła 0,5 przypadków na 100 pacjentów w grupie finasterydu, 0,4 przypadku na 100 pacjentów w leczeniu skojarzonym, 1,3 na 100 osób w grupie doksazosyny i 1,3 na 100 pacjentów w grupie placebo. Naukowcy doszli do wniosku, że pacjenci z LUTS i objętością gruczołu krokowego powyżej 30 cm3 mają przewagę w przepisywaniu terapii skojarzonej w porównaniu z każdą grupą monoterapeutyczną.

W 4-letnim badaniu badano Comb AT [1], wpływ dutasterydu, tamsulosyny i terapii skojarzonej na LUTS i progresję BPH. Wykazano również zalety terapii skojarzonej w porównaniu z monoterapią. Tabela 2 przedstawia podsumowanie skuteczności różnych kombinacji leków w leczeniu LUTS i progresji BPH [1].

Tabela 2. Te wieloośrodkowe badania dotyczące skuteczności terapii lekowej i zapobiegania progresji BPH

Możliwość przejścia na monoterapię inhibitorem 5-alfa reduktazy u pacjentów z LUTS

Inhibitory 5-alfa-reduktazy muszą być podawane przez długi czas, aby osiągnąć efekt kliniczny, podczas gdy maksymalna skuteczność alfa-blokerów występuje w ciągu kilku tygodni. W badaniu SMART (Symptom Management After Reducing Therapy) zbadano skuteczność leczenia skojarzonego z dutasterydem i tamsulosyną oraz wpływ na LUTS odstawienia tamsulosyny po 6 miesiącach leczenia. Po zniesieniu alfa-adrenolityku prawie trzy czwarte pacjentów nie skarżyło się na wzrost LUTS. Jednak przy początkowych ciężkich zaburzeniach oddawania moczu (IPSS> 20) konieczne było zastosowanie długotrwałego leczenia skojarzonego. W niedawno otwartym, wieloośrodkowym badaniu skuteczność leczenia skojarzonego z finasterydem i alfa-adrenolitykiem oceniano na 9 miesięcy, a następnie zniesiono bloker alfa i terapię finasterydem przez 3 lub 9 miesięcy. W żadnej z grup nie odnotowano wyraźnego pogorszenia LUTS po odstawieniu środka alfa-blokującego. Tak więc u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym LUTS, po 6-9 miesiącach leczenia, możliwe jest przejście na monoterapię inhibitorem 5-alfa-reduktazy, podczas gdy u pacjentów z ciężką LUTS wskazane jest kontynuowanie długotrwałej terapii skojarzonej.

5 inhibitorów alfa reduktazy do chemoprofilaktyki RP

Kliniczne dowody na rolę inhibitorów 5-alfa reduktazy w zapobieganiu rakowi gruczołu krokowego uzyskano w badaniach PCPT (Trial Prostation Cancer Prevention) i REDUCE (Redukcja przez Dutasteride z Raka Prostego). PCPT powstało w 1993 roku w ponad 200 centrach USA. Obowiązkowe kryteria selekcji dla badania to wiek powyżej 55 lat, poziom PSA W grupie otrzymującej finasteryd wartość PSA została podwojona. Pod koniec badania, po 7 latach, zalecono biopsję gruczołu krokowego dla wszystkich pacjentów. W sumie 18882 osoby zostały losowo przydzielone. W grupie finasterydu zanotowano zmniejszenie częstości występowania raka prostaty o niskiej złośliwości o 24,8%. Jednocześnie w grupie finasterydu stwierdzono zwiększone ryzyko wykrycia słabo zróżnicowanego raka (280 nowotworów z wysoką częstością (7-10 punktów) w skali Gleasona w grupie finasterydu w porównaniu z 237 w grupie placebo). Doprowadziło to do wniosku, że finasterydu nie należy stosować do chemoprofilaktyki RP. Duże nadzieje wiązały się ze stosowaniem podwójnego inhibitora 5-alfa reduktazy - dutasterydu, którego wpływ na rozwój raka prostaty został zbadany w badaniu REDUCE. Jednak wyniki badania wykazały podobny spadek częstości występowania wysoce zróżnicowanego raka prostaty (22,8%) i podobny wzrost częstości występowania RP o niskim stopniu złośliwości. Przeprowadzono kilka dodatkowych testów w celu określenia rzeczywistego działania inhibitorów 5-alfa-reduktazy na raka małego stopnia [9, 10]. Niestety, prace te przeprowadzono retrospektywną analizę, a wykorzystanie ich wyników jest możliwe tylko jako założenia, a nie jasne dowody. Ponadto jedynie 27% pacjentów ze zdiagnozowanym rakiem gruczołu krokowego po zabiegu dostało próbki morfologiczne. W grudniu 2010 r. Odbyło się posiedzenie komitetu pojednawczego FDA (Food and Drug Administration) na temat celowości stosowania inhibitorów 5-alfa reduktazy w profilaktyce raka prostaty [11]. Patologiczne próbki z PCPT i REDUCE zostały ocenione przez niezależnego patologa w odniesieniu do zmodyfikowanej skali Gleasona. Jednak po wielokrotnej analizie próbek z biopsji nie stwierdzono zmniejszenia częstości występowania raka gruczołu krokowego z oceną Gleasona z 7 do 10 punktów, podczas gdy bezwzględny wzrost w raku prostaty z oceną 8-10 Gleasona wynosił 0,5% przy stosowaniu dutasterydu i 0,7% z finasterydem. Wystąpił tylko spadek częstości występowania raka prostaty o gradacji 6 punktów i niższych w skali Gleason. W rezultacie inhibitory 5-alfa-reduktazy nie były zalecane przez FDA do rutynowego stosowania w profilaktyce raka prostaty. Niewątpliwie badania miały szereg cech epidemiologicznych i klinicznych, a dalsze badania są potrzebne, aby potwierdzić lub obalić znaczenie inhibitorów 5-alfa-reduktazy w zapobieganiu rakowi prostaty.

Wniosek

Wyniki wielu wieloośrodkowych randomizowanych, podwójnie zaślepionych badań potwierdziły skuteczność inhibitorów 5-alfa-reduktazy w leczeniu LUTS i zapobieganiu progresji BPH. Obecnie trwają badania kliniczne nad innymi rodzajami terapii skojarzonej inhibitorami reduktazy BPH - 5-alfa i M-cholinoblockerów, inhibitorami 5-alfa reduktazy i inhibitorami fosfodiesterazy typu 5. Ponadto badane jest jednoczesne podawanie leków testosteronowych i inhibitorów 5-alfa-reduktazy u pacjentów z objawami hipogonadyzmu i LUTS na tle BPH. W 2009 r. Rozpoczęto wieloośrodkowe badanie ARTS (Avodart po radykalnej terapii badania raka prostaty), w którym badano skuteczność dutasterydu w nawrocie biochemicznym po radykalnej prostatektomii lub radioterapii raka prostaty [14], a także możliwe korzyści z podawania inhibitorów 5-alfa. -reductaza w opornym na kastrację nowotworze prostaty. W problemie chemoprofilaktyki inhibitorów raka prostaty 5-alfa reduktazy, wciąż istnieje wiele pytań, które powinny zostać rozwiązane w długoterminowych badaniach. Porównując dwa inhibitory 5-alfa-reduktazy, należy zauważyć, że dane z większości badań nie wykazały klinicznych korzyści stosowania dutasterydu u pacjentów z BPH w poprawie LUTS i zmniejszeniu prawdopodobieństwa progresji choroby. W monoterapii finasteryd zmniejsza objętość prostaty średnio o 20%, co prowadzi do znacznego zmniejszenia mechanicznego składnika niedrożności w BPH. Dodatkową zaletą finasterydu jest skuteczność leku w leczeniu BPH, powikłana krwiomoczem oraz możliwość jego zastosowania jako preparatu do TURP prostaty. Badania potwierdziły także istotną przewagę stosowania terapii skojarzonej z alfa-blokerem, aby zapobiec progresji BPH [12], szczególnie u pacjentów z powiększonym gruczołem prostaty (ponad 30 cm3) [13]. Ekonomiczna przystępność finasterydu w porównaniu z dutasterydem pozwala zalecić ten lek do powszechnego stosowania w leczeniu BPH.

5 a reduktaza

Łysienie androgenowe, często określane jako łysienie typu męskiego, jest częstą przyczyną wypadania włosów u osób powyżej 40 roku życia. Aż 50% mężczyzn i kobiet cierpi z tego powodu. Łysienie androgenowe jest chorobą dziedziczną o zmiennej ekspresji. U mężczyzn, mieszki włosowe w ogniskach łysienia zauważalnie zmniejszają rozmiar, włosy stają się cieńsze, zastępują je welusami i ostatecznie znikają całkowicie (Olsen i wsp., 1994). U kobiet, łysienie androgenowe jest zredukowane do przerzedzania włosów, zwykle nie wypadają one całkowicie (Bergfeld, 1998). Zabieg ma na celu spowolnienie utraty włosów, wzmocnienie pozostałych włosów i wznowienie wzrostu włosów w dotkniętych obszarach.

W 2017 r. Specjaliści z Uniwersytetu w Edynburgu ujawnili, że łysienie jest dziedziczone przez linię matczyną i ma 287 loci zlokalizowanych na chromosomie X. [1]

W przypadku androgenów komórki pęcherzykowe są nie tylko celem, ale także miejscem przekształcenia w estrogeny - rozwój łysienia jest ostatecznie determinowany przez wewnątrzkomórkowy metabolizm hormonów steroidowych (Ohnemus U i in.). Dihydrotestosteron jest wytwarzany z testosteronu przez enzym 5α-reduktazę znajdujący się wewnątrz komórki. 5α-reduktaza konkuruje o testosteron z innym enzymem wewnątrzkomórkowym, aromatazą, również wykorzystując testosteron jako substrat (przekształcając go w estrogeny). W warunkach konkurencji dla wspólnego substratu, produkcja dihydrotestosteronu zależy od stosunku tych enzymów - im więcej aromatazy w komórce, tym mniej testosteronu jest dostępnych dla 5α-reduktazy (Rossi A i in.).

Aromataza jest czynnikiem hamującym rozwój łysienia androgenowego, a niedobór aromatazy umożliwia łysienie - inhibitory aromatazy stosowane w leczeniu nowotworów zależnych od estrogenów wielokrotnie zwiększają częstość łysienia typu męskiego (Simpson D i in.).

W pęcherzykach potylicy aromataza jest znacznie większa niż w mieszku włosowym górnej części głowy - u mężczyzn, 3 i u kobiet, 1,8 razy, co koreluje z najlepszym wzrostem włosów w tym obszarze (Sawaya ME i in.). Wiadomo, że niedotlenienie znacząco zwiększa ekspresję aromatazy, enzymu, który przekształca testosteron w estradiol (Samarajeewa i in.). Przyczyną wysokiego poziomu aromatazy w mieszkach regionu potylicznego jest hipoksja, która występuje w tym obszarze skóry podczas snu (pod wpływem ciężaru głowy).

W 2011 r. Grupa kanadyjskich naukowców opublikowała dane na temat stosowania toksyny botulinowej typu A w leczeniu AA [2]. 50 pacjentów z AA otrzymało iniekcje toksyny botulinowej w obszarze m. frontalis, m. temporalis, m. potylicy w całkowitej dawce 150 jm w odstępie 24 tygodni. W rezultacie utrata włosów zatrzymała się na 39%, a liczba włosów w zmianach wzrosła o 18%. Mechanizm działania toksyny botulinowej typu A opiera się na paraliżu mięśni czaszki, co prowadzi do zwiększonego przepływu krwi. Ponieważ tworzenie DHT następuje w warunkach niedoboru tlenu, utleniona krew blokuje tę transformację. [3].

Łysienie z łysieniem androgenowym nie obejmuje obszaru, który jest regularnie wyciskany i pozbawiony tlenu (podczas snu). Obserwacja ta stała się podstawą symulatora włosów - nakrycia głowy z wytłoczonymi elementami na wewnętrznej powierzchni.

Naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco przeprowadzili eksperymenty [4] na myszach i odkryli, że Treg (regulatorowe limfocyty T) wysyła sygnały do ​​skóry, które powodują, że mieszki włosowe wchodzą w fazę regeneracji. Według lidera badań Marka Rosenbluma, jest to jeden z największych kroków w nauce w leczeniu łysienia, ponieważ mieszki włosowe są w trybie stałej recyrkulacji: gdy włosy wypadną, rozpoczyna się nowy cykl włosów. Ale jeśli usuniesz jeden typ komórek odpornościowych, włosy po prostu przestaną rosnąć. Wyniki badania opublikowanego w czasopiśmie Cell (komórka) sugerują, że odkrycia naukowców mogą prowadzić do pojawienia się nowych metod leczenia łysienia ogniskowego - choroby autoimmunologicznej prowadzącej do utraty włosów.

Peladofobia - lęk przed łysieniem.

Leczenie [edycja]

Interesujący efekt uboczny, nadmierne owłosienie, stwierdzono w niedotlenionym leku minoksydyl. Aby go wzmocnić, stworzono formy dawkowania minoksydylu do użytku zewnętrznego (roztwór 2 i 5%). Minoksydyl zwiększa wielkość mieszków włosowych, czemu towarzyszy pogrubienie trzonu włosa, a także stymuluje przechodzenie włosów do stadium wzrostu (anagen) i przedłuża je, powodując, że włosy stają się dłuższe i grubsze (Fiedler, 1999).

Minoksydyl w postaci 2% roztworu jest stosowany w łysieniu androgenowym zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet. Po nałożeniu na koronę 1 ml roztworu 2 razy dziennie, wynik odnotowano już po 4 miesiącach. Minoksydyl w postaci 5% roztworu stosuje się w ten sam sposób; jednak obserwuje się bardziej intensywny wzrost włosów i można spodziewać się wyniku po 2 miesiącach. W obu przypadkach leczenie należy kontynuować, w przeciwnym razie nastąpi zatrzymanie wzrostu nowych włosów.

Alergiczne i proste kontaktowe zapalenie skóry - główne działania niepożądane minoksydyl; często występują przy użyciu 5% roztworu. Wzrost włosów jest możliwy w niepożądanych miejscach, ale zatrzymuje się, gdy lek przestanie padać na te obszary. Należy ostrzec pacjenta, że ​​po zastosowaniu minoksydylu należy umyć ręce.

Finasteryd, jeden z leków do leczenia łysienia androgenowego, jest inhibitorem 5a-reduktazy. Enzym 5a-reduktaza przekształca testosteron w dihydrotestosteron. Zastosowanie finasterydu do leczenia łysienia androgenowego rozpoczęło się od jednej obserwacji: zauważono, że mężczyźni z dziedzicznym niedoborem 5a-reduktazy mają niski poziom dihydrotestosteronu i nie cierpią na łysienie androgenowe ani gruczolaka prostaty (Roberts i wsp., 1999). Z drugiej strony wiadomo, że w ogniskach łysienia poziom dihydrotestosteronu jest podwyższony, a mieszki włosowe mają mniejszy rozmiar w porównaniu z obszarami niezwisającymi. Istnieją dwa rodzaje enzymów: 5a-reduktaza typu 1 znajduje się w gruczołach łojowych, 5a-reduktaza typu 2 w mieszkach włosowych. Finasteryd hamuje aktywność 2a-reduktazy 2 i obniża poziom dihydrotestosteronu zarówno w osoczu, jak iw tkankach (Drake i wsp., 1999).

Finasteryd, przyjmowany przez 2 lata w dawce 1 mg / dzień, stymuluje wzrost włosów u prawie 80% mężczyzn. Zwiększa ilość włosów na koronach i czole (Leyden i wsp., 1999). Zwiększony wzrost włosów można zaobserwować już w 3 miesiące po rozpoczęciu leczenia.

Finasteryd jest zatwierdzony do stosowania wyłącznie u mężczyzn. Kobietom w ciąży nie wolno nawet brać z rąk zgniecionych tabletek ze względu na groźbę wad rozwojowych narządów płciowych u płodów płci męskiej. Skutki uboczne finasterydu obejmują zmniejszone pożądanie seksualne, impotencję, upośledzenie wytrysku i zmniejszoną objętość ejakulatu, ale każde z tych powikłań występuje u mniej niż 2% pacjentów (Kaufman i wsp., 1998). Wiadomo również, że finasteryd zmniejsza poziom swoistego antygenu prostaty - biochemicznego markera raka prostaty. Opracowano specjalne zasady interpretacji wyników oznaczania specyficznego antygenu prostaty u pacjentów otrzymujących finasteryd (Guess i wsp., 1992, Oesterling i wsp., 1997). Podobnie jak w przypadku minoksydylu, leczenie nie może być przerywane, w przeciwnym razie wzrost włosów zatrzyma się.

Wiele badań wykazało skuteczność miejscowego leczenia łysienia androgenowego tretinoiną (0,025%); w jednym z nich wzrost włosów obserwowano u większości pacjentów. Stwierdzono również, że tretinoina zwiększa wchłanianie przez skórę minoksydylu. Połączone miejscowe leczenie - 0,5% minoksydyl i 0,025% tretinoiny - doprowadziło do wzrostu włosów u 66% pacjentów (Bazzano i wsp., 1986).